De moeder zat zogezegd aan haar giltaks

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het was een engelachtige peuter, met lichtblond haar. Een schattig jongetje om te zien. Ik zal een jaar of 18, 19 geweest zijn en ik werkte bij wijze van vakantiebaantje in de gezinsverzorging. Die week moest ik elke dag naar het gezin met het gehandicapte jongetje. Hij zal een jaar of 3 geweest zijn en hij had een zeldzaam syndroom waarvan ik de naam vergeten ben.

Zijn moeder was zo overspannen als een deur. Dat kwam voor een deel doordat het jongetje heel vaak en heel hard gilde. Dat gillen, dat verdroeg die moeder niet meer. Ze zat zogezegd aan haar giltaks.

Als het jongetje gilde, wat in mijn herinnering vaker wel dan niet was, schreeuwde de moeder door het huis, naar niemand in het bijzonder: 'Laat hem ophouden met gillen! Kan iemand zorgen dat het ophoudt? Het moet ophouden!' Ik wist dan niet zo goed wat ik moest doen, maar toen de moeder op dag twee vroeg of ik een stukje met het jongetje wilde wandelen, begreep ik wel dat dat een flinke wandeling moest worden, zodat de moeder heel even in een gilloos huis zou zijn.

We bleven die dag een paar uur weg, en de dagen daarop ook. Eindeloze wandelingen maakte ik, met de blonde peuter in de buggy. Van het gehobbel werd hij rustig.

Die moeder was heel lief tegen mij. Als ik niet aan het wandelen was, maakte ik schoon en steeds zei ze: 'O, je bent zo'n engel, ik ben zo blij dat je er bent.' Aan het einde van de week namen we afscheid. Ik liet haar achter met het gillende schattige jongetje.

Ik denk nog wel eens aan hem en zijn moeder. Hoe zou het nu met ze gaan? Haar reactie begreep ik toen denk ik wel – ik werd zelf ook nerveus van het gegil – maar niet helemaal. Ik ging tenslotte om vijf uur weer naar huis. Zij bleef.

Nu begrijp ik haar heel goed.

Yaël slaapt de laatste tijd weer slechter. Dan wordt ze om vier uur wakker en klinkt er een paar uur uhuuuhuuhuuuuhuuu uit haar kamer, op vol volume. Hanno geeft haar dan een melatoninepilletje, zodat ze nog even kan slapen, maar dat werkt lang niet altijd. Ik doe oordoppen in en soes meestal een beetje door het gegil heen. Na zo'n nacht is ze 's ochtends meestal heel geagiteerd door het slaaptekort en gilt ze ook voortdurend. Pas als ze in het busje naar de dagbesteding zit, realiseer ik me hoe nerveus dat continue geluid me maakt. Dan zucht ik een paar keer diep en ga ik nog even vijf minuten op de bank zitten voor ik op de fiets naar mijn werk stap, om nog heel even te genieten van de stilte. 

Reageer op artikel:
De moeder zat zogezegd aan haar giltaks
Sluiten