De moord op Milly, de woede, de doodstraf en Koekie

redactie 21 jun 2018 Blogs

De dood van Milly Boele doet rare dingen met mijn hoofd. Het 12-jarige meisje uit Dordrecht dat zo van dieren hield, werd meegenomen en vermoord door een buurman die ook bij de politie werkte. Ik las dat een kinderpsycholoog adviseerde er niet nadrukkelijk over te praten met je kind. Dat waren we ook niet van plan, maar het was goed om het ook nog uit deskundige bron te horen.

Vroeger, voordat we veertig weken geleden een pleegzoon kregen, had ik de zaak Milly waarschijnlijk als droevige kennisgeving aangenomen. Nu betrek ik het opeens op onze 8-jarige Koekie.

Een tijd geleden hadden we hem al verteld dat hij, als er aangebeld werd, nooit de deur mocht opendoen zonder expliciet via de intercom te vragen wie de beller was. En als het geen vriend of familie was, moest hij ons roepen. Dat doet hij keurig.

Hij had voorheen de neiging om met iedereen, ook wildvreemden, aan te pappen. En zeker als iemand een hond bij zich had, was het binnen de kortste keren een goede vriend van hem. Allemaal heel verklaarbaar, want Koekie heeft al op zoveel plaatsen en bij zoveel mensen gewoond, dat het onbegonnen werk is voor hem om eerst de kat uit de boom te kijken. Voordat-ie het wist had iemand weer bedacht dat hij naar elders moest. Dus had hij twee mogelijkheden: iedereen vertrouwen of niemand vertrouwen. Hij koos, gelukkig, voor de eerste optie. We hielden hem, vanwege die instelling, altijd al goed in de gaten, maar nu ben ik extra alert.

Om een of andere stomme reden ging ik in mijn hoofd al onze buren na. En zelfs in paranoide staat kan ik niet anders dan concluderen dat ik voor allemaal mijn handen en voeten in het vuur durf te steken. Goed volk.

De moordenaar van Milly was werkzaam bij de politie. Lange tijd was dat wat Koekie later wilde worden. Elke agent die we tegenkwamen en die niets dringends te doen had, daar maakte Koekie een praatje mee. Dat waren leuke gesprekken en ontmoetingen.

Maar goed, dit soort verwarrende gedachtes gaat nu door mijn hoofd. En natuurlijk vraag je je dan op een gegeven moment ook af wat jij zou doen als dat wat met Milly gebeurd is, zou gebeuren met Koekie. Ik ben – sorry voor dit misschien wat onbeschaafde standpunt – toch al geen tegenstander van de doodstraf. Er zijn daden die zo godsgruwelijk zijn, dat zelfs levenslange opsluiting niet afdoende is; dat biedt te weinig genoegdoening voor de nabestaanden van het slachtoffer. Dit is zo'n daad.

Nog een ding.

Je kind moet je te allen tijde beschermen, maar overbescherming maakt het leven tot een gevangenis. Dat dus nooit. Hij mag gewoon honden op straat blijven aaien, hij mag met iedere agent een praatje maken, en bij elke buurman en -vrouw mag hij naar binnen. Er zijn veel slechte raadgevers in het leven, maar angst is de allerslechtste.

Reageer op artikel:
De moord op Milly, de woede, de doodstraf en Koekie
Sluiten