De prinses wil douchen. NU!

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Ontwikkelt Yaël zich wel?’ vragen mensen mij regelmatig. ‘Jaha,’ antwoord ik dan altijd gretig. Om er daarna meteen aan toe te voegen: ‘Ontwikkeling is misschien een groot woord, maar er gebeurt wel steeds iets. Ze staat niet stil.’

Ik heb het op deze plek al vaker geschreven: oppervlakkig bezien lijkt het of Yaël zich niet ontwikkelt. In testen boekt ze nauwelijks vooruitgang en grote mijlpalen bereikt ze al jaren niet meer. Ze praat nog steeds niet, is nog altijd onzindelijk, en kan nog niet met een lepel eten, om maar eens een paar dingen te noemen.

Maar op een ander niveau laat ze wel degelijk zien dat haar begrip van de wereld toeneemt en dat ze groter wordt. Zo is er de afgelopen maanden een grote verandering gaande: Yaël begint door te krijgen dat ze ‘nee’ kan zeggen. En dat iets weigeren of niet meewerken ook een leuk spelletje is om je ouders op de proef te stellen.

Yaël is de laatste tijd vaak stout, ik kan het niet anders noemen, al ben ik een beetje huiverig om dat woord te gebruiken. Door Heleen ‘proud 2be stout’ van Royen associeer ik ‘stout’ tegenwoordig vooral met partnerruil, parenclubs en middelbare vrouwen in latex pakjes. Ondeugend dan? Dat woord heeft jammer genoeg dezelfde verschuiving ondergaan. Was het eerst een lief, oubollig begrip voor driftige peuters, nu is het meer iets voor chatboxen van een bepaald allooi (‘ondeugende studentes’). En sinds een docent tijdens mijn studie ooit tegen mij zei: ‘Jij bent een lekker brutaaltje’, heb ik ook bij het woord ‘brutaal’ bedenkelijke associaties.

Maar ik dwaal af.

Yaël wordt af en toe heel boos als iets haar niet bevalt. Wanneer het eten niet aan haar smaak voldoet, trekt ze haar gezicht in een woedende frons, begint ze woest te grommen en gooit ze het eten met haar handjes op de grond. Of ze draait gewoon het hele bord om. Als ik per ongeluk het verkeerde boekje voorlees, probeert ze het af te pakken en kapot te scheuren, met hetzelfde vervaarlijke gegrom. En als ze geen zin heeft om aangekleed te worden, laat ze zich als een lappenpop door haar knieën zakken. Niet één keer, maar wel tien keer. In het weekend wordt ze boos als ik nog even rustig met mijn koffie op de bank zit met de krant. De prinses wil douchen. NU! Soms wordt ze vanuit het niets boos. Dan zit ze lekker te spelen en explodeert ze ineens.

Voor wie nu denkt dat we hier te maken hebben met ernstig probleemgedrag: het grootste gedeelte van de tijd is ze gewoon heel lief en rustig. En de driftbuien zijn meestal van korte duur. Het gaat geloof ik niet heel diep allemaal. Maar het nieuwe gedrag vraagt toch om een andere benadering van ons, haar ouders.

In het begin dacht ik dat de explosies een teken waren van acute overprikkeling. Dan gedraagt ze zich namelijk ook zo. Ik vond het zielig dat ze blijkbaar zo gefrustreerd was. Juist omdat ze niet kan praten moeten we soms raden naar haar behoeftes. Maar toen ik een keer op zo’n uitbarsting reageerde met een korzelig ‘hoe eens even op daarmee’, was het meteen over. Met een spottend lachje keek ze me aan. Het kwartje viel: niets zielig, gewoon stout!

Van de permanent begrijpende, bovenmenselijk kalme moeder die ik eerst was – simpelweg omdat dat toen was wat Yaël nodig had – maak ik dus een flitstransformatie door naar een ander, normaler soort moeder. Een moeder die soms bewust gedrag negeert (ik lees nu iets héél interessants waar ik helemaal in opga), soms iets niet tolereert (‘dat mag niet’) en soms gedrag corrigeert (‘zitten! Op je billen! Jaaaaa, dat is goed zitten’).

Het klinkt misschien raar, maar ik vind deze verandering een verademing.

Reageer op artikel:
De prinses wil douchen. NU!
Sluiten