De spanning van Sinterklaas

redactie 22 jun 2018 ADHD

Het is december, de maand van de feestdagen. Een maand die begint met Sinterklaas, terwijl de kerstdagen en de jaarwisseling al op de loer liggen. Kortom, een zeer hectische periode. Voor ons als ouders, maar ook voor kinderen. Zeker als je, zoals onze oudste, ADHD en ODD hebt, waarbij rust, regelmaat en ruimte de pijlers van je welbevinden zijn.

Met een zusje die nog vol in de sinterklaasbeleving zit, begint de onrust al halverwege november, wanneer de goedheiligman aankomt in ons kikkerlandje. Er dient sinterklaasjournaal te worden gekeken, niet één, maar meerdere keren achter elkaar en een schoen te worden gezet. Dat laatste betekent 's avonds heel hard, zoveel mogelijk liedjes zingen en 's ochtends rondspringen door de kamer met het nieuw verworven presentje.

De eerste week doet hij enthousiast mee

Nu is onze oudste in de basis zeer van familiefeesten en het idee dat iemand nog in Sinterklaas gelooft, spreekt hem erg aan. De eerste week doet hij dan ook enthousiast mee en als hij na een ongezellige voetbaltraining even rust wil, wordt het gezang op de achtergrond tot mijn verbazing lankmoedig gedoogd. Ik ben trots op hem en blij. Maar het is een dubbel gevoel, want ik ben ook bang dat hij het in één keer gehad heeft en iedereen zijn mond moet houden. Dus hou ik het aantal liederen beperkt en maan de twee jongsten aan tot zachtjes zingen. Het is de neurotische spagaat waar ik constant in zit als ouder van drie kinderen, waarvan er één extreem snel overprikkeld is.

Krijg ik wel wat ik wil hebben?

Ondertussen gaan de toetsen op school gewoon door, dienen de surprises zich aan en wordt elke sportactiviteit in pietenthema uitgevoerd. En dan is pakjesavond nog niet eens geweest. De spannende avond van 'komt Sint wel bij ons langs?' tot 'krijg ik wat ik wil hebben?'. Ik ben dol op Sinterklaas, maar heb oprecht moeite met de ogenschijnlijke ondankbaarheid waarin cadeaus worden opengescheurd en op de bank gegooid, op naar het volgende. Daarom hou ik vast aan de gedichtentraditie, want het (voor)lezen van een rijmpje dwingt iedereen stil te staan bij het cadeau in kwestie.

Hoge verwachtingen, teleurstelling om de hoek

Sinds twee jaar spreek ik met de oudste ook al zijn cadeautjes door, omdat ik weet dat hij niet tegen verrassingen kan. Daarnaast zijn zijn verwachtingen dermate hoog, dat teleurstelling gegarandeerd op de hoek ligt. Ondanks al deze voorbereiding ging het afgelopen jaar mis. Van het éne op het andere moment haakte hij af, was alles stom en weigerde hij nog iets open te maken 'want hij wist toch wel wat er in zat'. Toen wij zijn negatieve gedrag negeerden, ging hij boven op zijn kamer kabaal zitten maken. Het was in één woord vreselijk. Zelf zei hij achteraf het ook niet zo'n leuk sinterklaasfeest te hebben gevonden.

Een onvermijdelijke spanning

Dit jaar zie ik dan ook best een beetje op tegen 5 december. We zouden het ook niet kunnen vieren en, zoals veel mensen, de cadeautjes door kunnen schuiven naar kerst. We zouden kunnen besluiten helemaal geen cadeautjes meer te doen. Toch doen we dat niet, want Sinterklaas is voor mij een traditioneel kinderfeest dat ik graag in ere houd. Wel heb ik dit jaar een stuk minder pakjes, de avond moet vooral niet te lang duren. En tegen de regel in heb ik de cadeaus niet uitgebreid met de oudste afgestemd, tenslotte weet ik wat hij echt wil hebben en is een zeker mate van verrassing ook onderdeel van het sinterklaasfeest. Wat vorig jaar mij bovenal heeft geleerd, is dat je alles nog zo goed kunt plannen, de spanning rondom zo'n avond neem je nooit helemaal weg.

Reageer op artikel:
De spanning van Sinterklaas
Sluiten