De wereld wordt niet cynischer

redactie 21 jun 2018 Blogs

Trouwe lezers van mijn blog weten dat ik niet van de school 'mijn gehandicapte kind is het grootste geschenk dat ik me kon wensen' ben. Maar dat wil niet zeggen dat sommige ervaringen in die gekke gehandicaptenwereld geen verrijking zijn. Zo vast als ik soms zit in die hele zorgbureaucratie, zo geraakt kan ik worden door de mensen die in de zorg werken. Die het echte werk doen, namelijk zorg verlenen.

Als je in de journalistiek werkt, zoals ik, zou je kunnen denken dat de wereld cynisch is. Eenvoudigweg omdat dat een vrij cynische wereld is. Kwestie van perspectief. En ik kan me ook voorstellen dat banen in de politiek, voorlichting en de financiële sector niet per se bevorderend zijn voor een humanistisch en menslievend wereldbeeld.

Bas Heijne schreef afgelopen zaterdag in NRC over Mandela. Hij schreef waar Mandela voor stond en hoe ver dat af staat van de huidige staat van Nederland. Ik citeer: 'Mandela dankt zijn heiligenstatus aan het feit dat hij zijn humanisme werkelijk politiek heeft gemaakt. Maar wie eerlijk is, moet erkennen dat in Nederland een heftige reactie aan de gang is tegen alles waar hij voor staat. Geen politicus die de samenleving met hartstocht voorstelt als een gemeenschap waarin mensen wederzijds van elkaar afhankelijk zijn.' Lees de hele column hier.

Het was een interessante analyse en ik denk dat hij in grote lijnen gelijk heeft. Maar tegelijk denk ik dat er in Nederland werelden zijn waar het cynisme dat hij beschrijft geheel afwezig is. Dat het een beetje een kwestie van perspectief is.

Vorige week gaf ik een aantal gastlessen aan de Hogeschool van Amsterdam, aan studenten Sociaal-Pedagogische Hulpverlening. Jonge vrouwen en een enkele man die voor een loopbaan in de zorg kiezen. Vaak werkten ze al in de zorg, als begeleider thuis van een gehandicapt kind, in een instelling of in de thuiszorg. Ze volgden een keuzevak verstandelijke handicaps en ik vertelde over de voetangels en klemmen die er zijn in de communicatie met de familie. Want waar een verstandelijk gehandicapte is, is de familie nooit ver weg.

Wat mij trof was hun oprechte belangstelling voor mijn leven als moeder van een zwaar gehandicapt meisje, hun betrokkenheid en hun intelligente ideeën over wat goede zorg zou moeten zijn. En wat me vooral trof was hun totale gebrek aan cynisme. We voerden een aantal interessante discussies en bij een aantal studenten dacht ik: ik zou je zo aannemen om bij ons thuis te komen werken met Yaël.

Enthousiast en vol hoop kwam ik de lessen uit: dit waren mensen die zich niet uit het veld lieten slaan door bezuinigingen of efficiencymaatregelen. Ze wilden gewoon heel goed worden in hun vak: de zorg. De wereld wordt niet cynischer. Dat lijkt alleen maar zo.

Reageer op artikel:
De wereld wordt niet cynischer
Sluiten