Dik buurjongetje

redactie 21 jun 2018 Gewicht

antwoord

Laat ik voorop stellen dat ik het heel fijn vind om te horen dat een buurvrouw zich zo bekommert om een kind van een ander dat ze erover nadenkt hóe ze met de ouder kan praten over wat ze signaleert en waarover ze zich zorgen maakt. 
Het zou heel mooi zijn als er meer buurvrouwen (of -mannen, vriend(innen), familie of bekenden) zouden nadenken hoe ze een kind kunnen helpen als dat nodig is. Soms zijn ouders niet in staat om datgene te doen wat juist is voor hun kind. Soms lukt het ze niet zelf te zien wat er speelt en wat daar de gevolgen van (kunnen) zijn.
Het is goed om als uitgangspunt te nemen dat dit in negen van de tien keer geen onwil is van een ouder maar onmacht. Wat natuurlijk niet betekent dat we er niks mee moeten. Als een kind de dupe is, moet er ingegrepen worden. 
Makkelijker gezegd dan gedaan, want de manier en het moment waarop je dat doet, is van groot belang om te zorgen dat een buurvrouw of bekende zich niet aangevallen voelt en het contact eronder gaat leiden.

Enkele tips in situaties als dit: n je afweging om het gesprek aan te gaan

  • Als eerste zou ik laten meespelen hoe je contact met de buurvrouw nu is en hoe je wil dat het contact er in de toekomst uitziet. 
    – Is je band zo dat je vaak met haar over dieperliggende onderwerpen praat, gevoelens deelt of samen overlegt? Vraagt ze je wel eens advies of hulp bij haar kind? Als dit het geval is, zou ik het gesprek zeker aangaan, al is natuurlijk niet gezegd dat ze positief op jouw inmenging reageert.
    – Is je contact niet goed? Realiseer je dan dat ze wellicht niet open zal staan voor jouw mening of advies. Het kan betekenen dat ze je als een bemoeial ziet en dat het contact er (nog) slechter van wordt. 
    – Is je contact oké, maar niet echt persoonlijk? Ook dan kan het betekenen dat ze het je niet in dank afneemt, maar als je het goed brengt kan ze ook blij zijn dat je haar wil helpen en betrokken bent.
  • Hoe je contact nu ook is – en het is goed om er van tevoren bij stil te staan – het hoeft/moet je niet belemmeren om het gesprek aan te gaan.
  • Kies een goed moment: als je buurvrouw even de tijd heeft, jullie gezellig samen zijn, er geen kinderen of anderen in de buurt zijn. Je kunt gerust beginnen met te vragen of ze nu of binnenkort even tijd heeft omdat je graag even iets met haar wil bespreken of delen.
  • Zorg dat je het gesprek ingaat vanuit de beste bedoelingen en om haar te helpen. Wanneer je verwijtend, oordelend of bemoeierig overkomt, is dat heel vervelend voor haar en het kan deuren alleen maar sluiten. Wie weet hoeveel zorgen ze erover heeft en hoeveel ze al doet om dit te veranderen. Ga open-minded en begripvol het gesprek in. 
  • Vraag haar of ze het goed vindt als je iets met haar deelt over haar kind. Zo geef je haar de mogelijkheid nee te zeggen en voelt het niet als een ‘overval’. Bijvoorbeeld: ‘Ik hoop dat je even tijd voor me hebt, ik zou nu of binnenkort graag even iets met je delen want ik maak me een beetje zorgen om je zoontje’. 
  • Je kunt vanuit jezelf aangeven wat je ziet en waar je je zorgen over maakt. Als je vanuit een ‘ik-boodschap’ praat (‘Ik maak me zorgen/ik zie dat/ik heb het idee dat…’) komt dat veel prettiger over en het geeft aan dat het jouw mening of idee is en niet een feit. 
  • Als je hebt aangegeven waar je zorgen liggen, probeer er dan achter te komen (door het stellen van vragen en goed te luisteren) hoe ze er zelf over denkt, wat er eventueel al gebeurt, wat ze zelf doet om het te veranderen, enzovoort. Door te luisteren en te vragen geef je haar de kans te vertellen hoe zij erin staat en heb je aanknopingspunten om verder te praten.
  • Steun haar en toon begrip voor het feit dat het heel moeilijk is als je zelf al vecht tegen overgewicht om dan je zoontje hierin te begeleiden, zeker als die ook aanleg heeft voor overgewicht. 
  • Laat weten waar je verdere zorgen liggen als er niks gebeurt: mogelijk pesten, slecht zelfbeeld, eetstoornis en problemen op langere termijn. 
  • Vraag of en hoe je haar kunt helpen en/of help haar op weg als ze dat wil met hoe ze hulp kan zoeken. Via school, huisarts, consultatiebureau. Die kunnen haar helpen. 
  • Je kunt het gesprek ook ingaan door te beginnen met iets te delen rond je eigen kind waarover je je zorgen maakt. Vraag haar idee erover en vraag of zij ook wel eens zorgen heeft over haar kind. Zo kun je ook bijvoorbeeld uitkomen op ‘ik kan me voorstellen dat je je ook wel eens zorgen maakt over zijn gewicht’. En vervolgens jouw zorgen aangeven als de moeder dat niet ziet.
  • Geef aan dat je het moeilijk vindt/vond erover te beginnen, maar dat je het toch wilde doen omdat het misschien kan helpen en omdat je vindt dat hij wel hulp nodig heeft.

Het is natuurlijk altijd makkelijker als niet jij als buurvrouw maar bijvoorbeeld de school of huisarts het gesprek aangaat met ouders als er zorgen zijn over het overgewicht van een kind. Wellicht is dit ook al gedaan. Helaas gebeurt het niet altijd of levert het niet voldoende op. 

Maak je je zo’n zorgen om het welzijn van een kind en lukt erover praten met de buurvrouw niet (of doet ze er niks mee) dan kun je ook altijd anoniem bellen met Bureau Jeugdzorg in de buurt om te vragen wat je in dat specifieke geval kan doen en of jouw zorgen en observaties reden zijn om bijvoorbeeld een melding te doen bij het AMK (Advies- en meldpunt kindermishandeling). 

Reageer op artikel:
Dik buurjongetje
Sluiten