Dik in orde

redactie 22 jun 2018 Blogs

´Eindelijk op gewicht.´ Dat wordt mijn grafschrift. Die drie woorden geven precies aan waar mijn hele leven om heeft gedraaid. Natuurlijk ook om mijn kinderen, mijn man, mijn familie en vrienden, maar mijn gewicht staat onbetwist al jaren op nummer één.

Alleen als klein kind genoot ik onbekommerd van mijn rolletjes. In ruim vijftig jaar tijd verveertigvoudigt mijn gewicht zich; vet heeft de twijfelachtige kwaliteit zich tot in het oneindige te kunnen vermenigvuldigen. Met mijn obesitas verschaf ik mijzelf toegang tot het leger van corpulente Nederlanders, dat zich ook in rap tempo vermenigvuldigt. Dikte is een groeimarkt. Ook voor kinderen.

Jarenlang investeer ik stevig in het onderhoud van mijn zware lijf. Er moeten tienduizenden euro’s aan koek, snacks en snoep over de toonbank en in mijn maag zijn gegaan. Ik smul van dat lekkers, maar baal wel van de vleselijke gevolgen daarvan. Smachtend vergaap ik me aan de nieuwste modetrends; míjn kledingkast puilt uit van de meerekkende stretchbroeken. Sauna, tangolessen, catsuit, achtbaan: ik durf er niet aan. Inclusief de kosten voor schudbekers, fatburners, aromawikkelkleden en particuliere therapieën raak ik ook nog eens minimaal dertigduizend euro aan afslankmiddelen kwijt. Noem me een dieet, en ik heb hem gedaan. Of in ieder geval geprobeerd. En voor wat? Voor ernstig honger lijden en een gore plakbek van de synthetische milkshakes en chocolade die helemaal niet naar milkshake of chocolade smaken. En voor een verlies van 10 kilo waarvan er binnen zes maanden weer 12 aan zitten.

Omdat ik genoeg heb van het eeuwige geworstel besluit ik op zoek te gaan naar het hoe, wat, waarom en waartoe van mijn omvang. Na 68 gesprekken met lotgenotes en experts, het doorploeteren van honderden pagina’s literatuur en het surfen langs talloze sites, realiseer ik mij dat ik mijn leven volkomen ten onrechte heb laten bepalen door mijn ‘afwijking’. En dat geldt ook voor een groot deel van de tweeënhalf miljoen andere plus size vrouwen. Hoe meer levensverhalen ik hoor en hoe meer kennis ik vergaar, hoe strijdbaarder ik word. Wat begon als een neutrale zoektocht ontaardt meer en meer in een kruistocht tegen de vooroordelen, misvattingen en halve waarheden rondom dikte en een pleidooi voor eerherstel van de Rubensvrouw. Mooi dik is niet lelijk, schreef Susie Orbach al in 1978. En verdomd: ze had gelijk. De 62.77142857142857 kilo die ik volgens de bmi-tirannen moet wegen, ga ik bij leven nooit halen. Maar dat hóeft ook niet. Het mag ook pas als ik in mijn graf lig. In die tussentijd laat ik me niks meer aanpraten en ga ik genieten van mijn volle leven. Want ook met mijn maat 42+ ben ik dik in orde.

Dit blog is een bewerking van het voorwoord van mijn zojuist uitgekomen boek ‘Dik in orde – Lifestylegids voor plus size vrouwen’, waarin ik een beeld schets van het leven van volle vrouwen (onder meer: feiten en fabels over overgewicht, zelfbeeld en spiegelvrees, seks & daten, afvalmethodes die wél werken). Uitgeverij Atlas Contact, ISBN 978 90 450 2216 1. Zie ook: www.facebook.com/Elzinga.dikinorde.

Reageer op artikel:
Dik in orde
Sluiten