Dit was de laatste vakantie met Yaël in het buitenland

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Op de vakantie’, hef ik op de laatste avond van ons weekje Italië het glas. Het klinkt een beetje ironisch, al bedoel ik het niet zo. Hanno en ik zitten in de avondzon op het terras van ons appartement. Ik heb pasta en salade gemaakt. Het uitzicht is geweldig, de temperatuur aan het einde van de dag perfect en de wijn heerlijk. Toch stel ik nu de onvermijdelijke vraag: ‘Is dit eigenlijk leuk?’

Hanno denkt even na. ‘Ik ben blij dat je het vraagt,’ zegt hij. ‘Niet echt, nee. Het is eigenlijk gewoon keihard werken en als we Yaël er nou een plezier mee doen. Maar die is dolblij dat we morgen weer naar huis gaan.’
We praten nog wat verder over de afgelopen week. Yaël was heel erg van slag, veel meer dan voorgaande jaren. Ze is namelijk een stuk zelfbewuster geworden en daardoor lijkt het of ze autistischer is. Maar in werkelijkheid accepteert ze gewoon niet meer alles. Ze sliep slecht, at moeilijk, wilde de eerste dagen alleen maar melk en fruit, kreeg diarree en was vaak boos en gefrustreerd.

De vakantie kende verschillende dieptepunten. Yaëls apathie na de veel te lange heenreis, die toen ze eenmaal in bed lag, omsloeg in totale drukte. Die keer dat ik poep van de vloer stond te dweilen en buiten een normaal gezin gezellig aan tafel zag zitten. De lange sessies om eten in Yaël te krijgen en het vegen en dweilen daarna. Poeplakens wassen in de gootsteen. En de dag erop plaslakens, omdat Yaël het halve zwembad had leeggedronken. Yaël die voor de derde keer op dezelfde dag onder de douche moest vanwege de diarree.

Toen wij na het dagelijkse halfuurtje zwemmen weer het zwembad uit moesten omdat Yaël anders te veel water hapte en ik die Italiaanse ouders zo lekker op hun bedje langs het zwembad zag liggen terwijl hun kinderen zichzelf vermaakten, dacht ik: k*t, ik wil hier ook liggen, met mijn boek, een uurtje maar. Nou ja, ik vond mezelf dus reuzesneu af en toe.

Natuurlijk waren er ook goede momenten. Mijn zusje, die mee was met een vriendin, paste elke dag een paar uurtjes op, zodat Hanno en ik even onze handen vrij hadden. Dan konden we koffie gaan drinken of eens gaan lunchen. Dat was fijn. En die avonden dus, als Yaël sliep en wij buiten zaten. Of als Yaël en ik samen in de jacuzzi lagen, zij met haar hoofd op mijn buik, ontspannen door het warme water. Of die halfuurtjes zwemmen, die waren ook heerlijk.

Maar alles bij elkaar was het gewoon te hard werken om vakantie te heten. Die avond namen we dus een besluit: dit was de laatste vakantie met Yaël in het buitenland. Daarna was ik vooral opgelucht. Bij het inpakken die avond – porties medicijnen voor onderweg, vijf luiers en twee reservekledingsetjes in de handbagage – dacht ik: dit hoeft niet meer. Toen we Yaëls luier in de parkeergarage van het vliegveld verschoonden, dacht ik ook: dit hoeft niet meer. En toen we in de rij voor de security stonden, zei Hanno: ‘Ik ben zo blij dat dit niet meer hoeft.’

Ik ben ook blij dat het niet meer hoeft. En ik ben wel toe aan vakantie eigenlijk.

Reageer op artikel:
Dit was de laatste vakantie met Yaël in het buitenland
Sluiten