Een nachtelijk avontuur

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Papa gaat vier nachtjes weg.’ Met mijn vingers liet ik zien hoeveel nachtjes dat waren. ‘Eén, twee, drie, vier.’ Een overzichtelijk aantal. Yaël was even in verwarring door dit nieuws. Hanno is wetenschapper en daarom moet hij soms naar het buitenland, naar een conferentie. Yaël is het dus wel gewend en toch is het elke keer weer een grote onderbreking van haar vaste ritme.

Vorig weekend waren we dus met z’n tweeën, Yaël en ik. Dat ging goed. Ik had mijn verwachtingen laag gesteld. Dat helpt altijd. Ik zou niet proberen ‘iets voor mezelf’ te doen, zodat ik ook niet gefrustreerd kon raken als dat niet lukte. En zo slofte ik in slakkentempo van douchebeurt naar fruithap naar luier naar boekje voorlezen. Prima te doen.

Zondagavond skypete Hanno. Op eerdere conferenties vond Yaël dat leuk. Deze keer liep ze woedend weg. Meisjes van 9 hebben nu eenmaal een eigen mening en die moest ze even laten zien: ze was het er niet mee eens allemaal en dat zou Hanno weten ook. Alleen jammer dat ze nog een paar uur in haar mening bleef hangen. Ik was blij toen ze eindelijk sliep.

Als je alleen voor een gehandicapt kind zorgt, kom je voor bepaalde logistieke problemen te staan, zoals: wanneer douche je jezelf? Yaël heeft namelijk permanent toezicht nodig. Maandag besloot ik de douchebeurt uit te stellen tot Yaël op haar dagbesteding was. In legging en fleecetrui bracht ik haar weg, wat weer een nieuw dieptepuntje was in het genre ‘huismoeder die het allemaal niet meer uitmaakt’. Daarna kon ik me in alle rust douchen. Tot dan toe liep alles gesmeerd.

Maar het grote avontuur moest nog komen. Die avond – Yaël sliep al – zat ik doodgemoedereerd iets onbenulligs te doen achter de computer, toen ik ineens een raar geluid hoorde. Ik keek op en dacht: wat is Theo, de kat, onrustig. Toen ik de boel ging inspecteren zag ik dat hij een vleermuis mee naar binnen genomen had. Een levende, welteverstaan. En die maken een heel eigenaardig geluid. Even was ik in paniek. Ik postte de kwestie op Facebook en kreeg al snel zinvolle reacties als ‘112 bellen’ en ‘hard wegrennen’. Ik besloot de bezem te pakken en de indringer daarmee naar buiten te werken. Maar toen… Een rondje internet had me geleerd dat vleermuizen soms besmet zijn met hondsdolheid en Theo neemt zijn dode veroveringen soms ook mee naar binnen, als trofee. Gevaarlijk voor Yaël! Ik belde Hanno. Die wist ook niet wat ik moest doen, maar stuurde de 90-jarige buurman op me af om me te helpen. Samen gingen we de vleermuis zoeken, gewapend met een zaklamp. Het beest was op raadselachtige wijze verdwenen, Theo snapte er ook niets van.

Ik sliep er onrustig van en de volgende dag moest ik werken. Voor het doucheprobleem had ik een provisorische oplossing bedacht: ik besloot Yaël het keyboard te geven dat ik voor mijn zangles gebruik, omdat ik weet dat ze daar minimaal vijf minuten mee zoet is en omdat ik onder de douche met de deur open kon horen óf ze er nog zoet mee was. Dat werkte en zo kwam ik tegen half tien verhit op mijn werk aan. Yaël was op de dagbesteding en zou gaan logeren, dus ik had even rust. Maar eerst moest ik nog even met Theo naar de dierenarts, voor een inenting tegen hondsdolheid.

Nu ben ik wel toe aan wat sleur en verveling.

Reageer op artikel:
Een nachtelijk avontuur
Sluiten