Een te groot cadeau

redactie 22 jun 2018 Blogs

Nadat ik op een woensdagavond onze achtjarige pleegzoon had voorgelezen en hem wilde instoppen, stond er opeens bezoek in de slaapkamer. Het was een vriend van Rosa, de dochter van mijn vrouw. Hij kwam kennismaken met onze Koekie. En hij had een cadeau bij zich: de Nintendo DSi. Als oude man heb ik geen idee wat het is en hoe het werkt. Maar ik weet wel dat het zo hip is als de pest.

˜Ouders zijn daar niet zo blij mee, maar kinderen dromen ervan, legde de vriend later uit. Natuurlijk vonden wij het een veel te groot cadeau. Hoeveel kostte dat wel niet? Tussen de 200 en 300 euro? Zoiets. Mijn vrouw en ik hadden het er s avonds samen over. ˜Wanneer mag hij ermee spelen? vroeg ik. ˜Ieder weekend een half uur of een uur, zei mijn vrouw. ˜Als hij zich gedraagt, zei ik. ˜We kunnen het niet meer afpakken van hem¨, hij heeft het persoonlijk gekregen. ˜Misschien is het wel een te groot cadeau, maar het was ook heel lief van die vriend van Rosa om het aan Koekie te geven, sloot mijn vrouw het gesprek af.

˜We moeten Koekie wel heel duidelijk uitleggen dat het iets heel bijzonders is. Dat wij hem niet van die dure dingen geven. Hoogstens op verjaardagen en met kerstmis. Ja, hoe ga je daar verder mee om? Je wilt natuurlijk niet dat hij tot op het bot verwend wordt. Zeker materieel niet. Die neiging heb je als beginnende opvoeder; je wilt hem in korte tijd laten inhalen wat hij eerder allemaal tekort gekomen is. Mijn vrouw en ik moeten onszelf daarin soms streng toespreken. We krijgen het redelijk in de hand, geloof ik. Alleen kleren, daar maakt mijn vrouw een uitzondering voor. Maar die had hij ook bijna niet toen hij bij ons kwam.

Het goede was dat het hem volstrekt duidelijk was dat hij tot het weekend moest wachten voor de DS (want zo noemt hij het) uit de doos kwam. Hij zeurde er niet over. En nadat hij ermee gespeeld had, ging hij zonder protest weer de doos in, die wij verstopten in een kast. Gelukkig bleef hij ook daarna het grootste plezier beleven aan voorlezen. Dat hebben ze in zijn leven niet eerder gedaan. De grootste straf is als je hem dat ontzegt. Wat wel eens voorkomt. Bijvoorbeeld als hij net wat te veel geklierd heeft. ˜Wie leest er voor? vraagt hij dan. ˜Er wordt niet voorgelezen vanavond, zegt een van ons tweeen. ˜Je moet je eerst weer leren gedragen. Dan komen de tranen. Dan voelt hij zich ongeliefd.

Wij kunnen er de klok op gelijk zetten dat hij de volgende dag een voorbeeldig kind is. Zolang voorlezen meer impact heeft dan een Nintendo DSi, is er geen enkele reden om te wanhopen. Dan is hij nog niet over-verwend. Toch?

Reageer op artikel:
Een te groot cadeau
Sluiten