Een zwart getto in Oud-Zuid

redactie 21 jun 2018 Blogs

De 11-jarige broer heeft nog wel wat bezittingen; een handvol plastic zakken met kleren, speelgoed, schoenen, skates, een fiets en wat ondefinieerbare andere zaken.

Het weinige dat het 8-jarige broertje heeft, is kapot of, in het geval van zijn twee paar schoenen, te klein. Hij heeft een knuffel, waar een lapje op genaaid is. Het kastgedeelte dat we voor hem hebben gereserveerd blijft angstig leeg.

Het is de kennismaking met een realiteit die we niet kennen. Dit is armoe. Mijn vrouw en ik hebben beiden een brok in de keel.

Het is zondagmiddag half vier. Ons gezin is nu officieel uitgebreid van twee naar vier mensen. We wonen in de meest blanke straat van Amsterdam. Onze buren hebben een zwarte baby geadopteerd en voor zover ik weet was dat tot nu toe de enige gekleurde bewoner. Dus is het aantal negers in een klap uitgebreid van een naar drie. En die wonen ook nog op een kluitje. ˜We hebben een zwart getto gecreeerd in Oud-Zuid, grappen we met de buren.

Wat weten we nu eigenlijk van onze twee pleegkinderen?

Uit de minimale informatie die pleegzorg ons verstrekt heeft, leren we dat hun moeder zes kinderen heeft van waarschijnlijk drie verschillende mannen (maar het kunnen er ook twee, vier of vijf zijn). Onze jongens hebben verschillende vaders en lijken in de verste verte niet op elkaar. Ze zijn de oudste en de derde en de enige twee die uit huis geplaatst zijn. Dat is waarschijnlijk zo'n anderhalf, twee jaar geleden gebeurd. Hun laatste gezamenlijke pleeggezin is geen succes geworden. De oudste liep er weg. Uit een rapport: ˜Hij kon niet meer tegen het veel te strenge regime waar niet viel te onderhandelen. Daarbij werd er ook in dit gezin negatief over zijn moeder gepraat wat voor een loyale jongen moeilijk geweest moet zijn.

De jongste was niet solidair. Hij bleef en dat werd hem door zijn broer zeer kwalijk genomen. Later werd echter ook de jongste, al dan niet tegen zijn zin, er weggehaald. Daarna zijn ze apart in crisisopvang, terechtgekomen. Ze hebben nu een maand of vijf los van elkaar gewoond, maar pleegzorg en moeder vinden het noodzakelijk dat ze weer samenkomen.

Het rapport meldt over de jongste: ˜Hij werd veel gepest, hij was de underdog, hij moet leren meer voor zichzelf op te komen. Hij heeft net als zijn broer veel meegemaakt, ze zijn beiden getuigen geweest van geweld tegen hun moeder, daarbij werden ze ook erg achtergesteld door hun stiefvader.

Daarmee moeten we het doen, ook doordat we in ons enthousiasme zijn vergeten een beetje door te vragen.

Voor het eerst in mijn leven mag ik de belangrijkste vaderlijke taak die er bestaat gaan uitvoeren. Ik mag de kinderen zakgeld geven. Ik heb me goed georienteerd. Mijn eerste voorstel, een euro per levensjaar, wordt door mijn vrouw en ieder ander weggehoond. Acht euro zakgeld per week voor een achtjarige is bizar. Ik halveer het: vier euro voor de 8-jarige, vijf euro vijftig voor de 11-jarige. Het is de eerste stap op weg naar voorbeeldig vaderschap. Als we er ook nog in slagen deze zondag de jongste iets na achten en de oudste iets voor negenen in bed te hebben, denk ik: opvoeden is een fluitje van een cent.

Reageer op artikel:
Een zwart getto in Oud-Zuid
Sluiten