Eerlijk over afwezige vader of niet?

antwoord

Wat goed en waardevol voor je kinderen dat je ondanks je eigen verdriet en boze gevoelens geprobeerd hebt hun vader in zijn waarde te laten, hem niet af te vallen en het contact goed te laten verlopen. Dat is belangrijk voor kinderen van gescheiden ouders
Het wordt je niet makkelijk gemaakt nu hun vader besloten heeft zijn kinderen niet meer te zien of spreken. Jij weet daar nu van en je kinderen nog niet. Wat te doen? Het niet vertellen en het op zijn beloop laten? Of het wel aan hen vertellen? 

Ik geloof niet dat het werkt om dit soort dingen voor je kinderen te verzwijgen. Ze zullen op een gegeven moment zelf ontdekken dat er geen contact meer wordt gezocht. Of misschien vinden ze uit hoe het precies zit; dat zijn vrouw het niet wil en dat hij zelf elk contact verbroken heeft. Misschien mailt of schrijft hij er toch ooit nog eens over of horen je kinderen het van iemand anders. Hoe dan ook zal het dan uitkomen dat jij er al een tijd van wist. Of je moet daarover gaan liegen tegen je kinderen. Beide opties lijken me helemaal niet prettig, voor jou niet en zeker niet voor hen. Ze kunnen jou dat dan kwalijk gaan nemen, ook al bedoelde je het goed.

Ik zou dus kiezen voor eerlijkheid. Dat heeft meerdere voordelen:

  1. Jij bent het kwijt en loopt er niet mee rond. Je hoeft niet langer te piekeren over wat te doen of je rot te voelen dat je niks vertelt. Als die last van je schouders is, maakt dat je een leukere en blijere moeder.
  2. Je hoeft niet tegen je kinderen te liegen!
  3. De kans dat je oudste dochter met je praat over haar gevoelens – en je haar dus kunt steunen en helpen – is groter. Als je niks zegt, is het namelijk ook lastig echt met haar te praten; je komt dan zelf in een lastig parket over wat je wel en niet vertelt. Dus zul je het gesprek waarschijnlijk vermijden, met alle gevolgen van dien.
  4. De kinderen weten waar ze aan toe zijn en zitten niet meer in onzekerheid. Natuurlijk zullen ze verdrietig zijn, maar dat zijn ze nu ook. Bovendien stelt het ze in de gelegenheid zelf actie te ondernemen door bijvoorbeeld een brief te schrijven. Dan krijgen ze de kans het voor zichzelf een plekje te geven.

In deze nare situatie is de beste optie voor de kinderen dat hun vader zelf zo eerlijk mogelijk is en mans genoeg is om het hun te vertellen en uitleg te geven. Het zou heel fijn zijn als je hem daarvan kan overtuigen. Hij kan langskomen, maar hij kan ze ook persoonlijk schrijven of bellen. Pijn zal het doen, maar het is echt fijner als een vader het zelf vertelt dan het gaandeweg te moeten ontdekken of van een ander te horen. 

Lukt dit niet? Dan zit er niets anders op dan het zelf te vertellen. Dat zou ik individueel doen, want de kinderen schelen veel in leeftijd. De jongste twee hoef je niet alle details te vertellen. Dat komt later wel, de oudste zou ik gewoon eerlijk vertellen hoe jij het gehoord hebt. Je helpt de kinderen door jouw verdere oordeel achterwege te laten. Je kunt natuurlijk vertellen dat jij het heel verdrietig vindt en waarom, en dat je gehoopt had dat het anders zou lopen, maar dat is wat anders dan hem bijvoorbeeld afkraken en je boosheid erg tonen. Kinderen kunnen dan in een loyaliteitscrisis komen of jou gaan opvangen in plaats van zelf te mogen rouwen. 

Onderzoek samen met je kinderen waar ze behoeften aan hebben: een brief schrijven, mailen, een tekening maken of juist helemaal niks. Het ene kind kan een andere behoefte hebben dan het andere. Je kunt je (oudste) dochter ook meegeven dat het soms heel fijn is om met iemand van buiten over haar gevoel en deze situatie te praten. Wie weet vindt ze dat fijn en zet ze de stap. Je kunt ook aankijken hoe ze het oppakt en dan eventueel later met deze optie komen.

Zorg dat je luistert naar hun gevoel en mening, laat die er zijn. Help ze door hun mening samen te vatten en zelf je oordeel weg te laten. Steun ze en ben er voor ze. Dat is – helaas -het enige wat jij eraan kunt doen.

Reageer op artikel:
Eerlijk over afwezige vader of niet?
Sluiten