Eigenlijk ben je verdrietig, maar toch vier je feest

redactie 22 jun 2018 Blogs

Drieënhalf jaar geleden kwam ze in Yaëls leven. Sadiye. Dat ging zo. Yaël zat nog op een normaal kinderdagverblijf. Inmiddels was vastgesteld dat ze epilepsie had en autistisch was. Het zou nog een halfjaar duren voor we te horen zouden krijgen dat ze ernstig verstandelijk gehandicapt was. Nu heette wat ze had nog even een ‘ontwikkelingsachterstand’. Wat een groot verschil is – want een achterstand kun je inlopen, toch?

Yaël stond al op een wachtlijst voor de dagbesteding waar ze nu heen gaat. Ik was daar wezen kijken en geschrokken van de gehandicaptheid van de kinderen daar. ‘Kwijlkinderen’ noemde ik ze in gedachten. Yaël hoorde daar niet, vond ik. Tegelijkertijd zei iets in me dat het toch niet zo’n slecht idee was haar op de wachtlijst te laten zetten.

Intussen kon het gewone kinderdagverblijf Yaël niet meer genoeg bieden. Gelukkig wist de leidinggevende een oplossing: via stichting Okido kon extra begeleiding op de groep geregeld worden voor kinderen met een ontwikkelingsachterstand.

Dat leek me wel wat, als overbrugging, tot we een geschikte plek voor Yaël gevonden hadden.

Ik belde Okido om die extra begeleiding te regelen. Okido nam contact op met MEE, weer een andere stichting. Via MEE werd contact gelegd met Bureau Jeugdzorg, dat een indicatie moest afgeven voor de begeleiding, en toen dat na een maand of vier rond was, ging medisch-orthopedagogisch centrum het Kabouterhuis bekijken wat voor begeleiding er precies nodig was.

En toen kwam Okido weer in beeld, want die moest die extra begeleiding leveren. Maar Okido had geen mensen.

We waren inmiddels bijna een halfjaar verder, er waren vier instanties betrokken bij het organiseren van twee ochtendjes begeleiding, maar de mensen om die begeleiding te geven waren er niet. Nee, dacht ik cynisch, die zitten allemaal achter die bureaus, bij al die instanties. Het was mijn eerste kennismaking met het Nederlandse ‘zorglandschap’.

Ik besloot zelf iemand te zoeken. Ik liet een advertentie zetten op het prikbord van de hbo-opleiding pedagogiek en ontving een aantal mails van studenten. Eentje sprong eruit: die van Sadiye. Zij wilde dit doen, ze had er zin in. Het enthousiasme spatte eraf.

Ik had een gesprek met haar op het kinderdagverblijf en werd ook enthousiast. Ze observeerde Yaël! Ze stelde gerichte vragen! Ze maakte aantekeningen! En in haar ogen zag ik dat ze goed in elkaar zat.

Vanaf dat moment waren er elke week twee Sadiye-ochtenden. In het schriftje las ik de verslagjes: met eindeloos geduld probeerde Sadiye Yaël uit te dagen tot reacties, gezamenlijkheid te kweken, met een vorkje te leren eten.

Na een klein jaar ging Yaël toch naar het speciale dagcentrum, met al die vreselijk gehandicapte kinderen. Het was het jaar waarin ik onder ogen leerde zien dat Yaël een van hen was. Dat ze daar hoorde. Het was een heftig jaar.

Sadiye bleef. Ze begeleidde Yaël in het vervolg gewoon bij ons thuis. Yaël was altijd blij Sadiye te zien en altijd hadden ze het gezellig, terwijl Sadiye terloops van alles oefende.

Sadiye studeerde af, ging een halfjaar op wereldreis en kreeg een baan. Ze bleef, op die lange reis na, bij ons komen. Maar zoals dat gaat, ik was niet de enige die iets zag in Sadiye. Ze werd al snel leidinggevende.

Van de zomer stuurde ze een mail, waarin ze heel voorzichtig liet weten dat het misschien toch een beetje druk werd, die zaterdagochtenden met Yaël, naast haar fulltimebaan. Ik begreep het.

Zaterdag namen we afscheid van haar. We hadden Yaël zorgvuldig voorbereid, het zo goed mogelijk uitgelegd. We aten taart en dronken vin santo. Ik legde Yaël uit dat het eigenlijk raar is. Iemand gaat weg en eigenlijk ben je verdrietig, maar toch vier je feest. Dat doen de mensen nu eenmaal als er iemand weggaat. Zo laten ze zien dat ze die persoon lief vinden en dat ze het erg vinden dat-ie weggaat.

Yaël kroop tussen Sadiye en Nicolien, de andere begeleidster, op de bank. Ze ging tegen Sadiye aan zitten en moest een beetje huilen. Hoezo feest?

Ze had groot gelijk.

Reageer op artikel:
Eigenlijk ben je verdrietig, maar toch vier je feest
Sluiten