Einde van de kleine adempauze

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Als ze groter zijn, gaan ze ook later naar bed,' zei een bevriende moeder laatst. 'Dat krijg je ook nog. Dat Yaël dan om half tien nog naast je op de bank zit.' Haar toon was er eentje van 'maak je borst maar nat'.

Ik snijd nu vast een of ander taboe aan, maar ik vind dat inderdaad een angstaanjagend vooruitzicht. Yaël ligt altijd om zeven uur in bed. Uiterlijk. Dan is ze namelijk doodop. Als we haar later naar bed brengen, is het huilen, gillen en schreeuwen.

Ze kijkt altijd opgelucht als ze eenmaal veilig in haar reuzenslaapzak ligt, met een schone luier aan en de hekken van haar bed dicht. Geen prikkels meer, rust aan haar hoofd – wat nog iets anders is dan rust ín haar hoofd. Slapen lukt vaak niet meteen. En ze moet soms nog poepen, want in bed poepen vindt ze het lekkerst.

Hanno noemt zo'n onrustige avond met een wakkere Yaël in bed 'de derde helft'. Maar goed, tussen het sussen en verschonen door kunnen wij toch de krant lezen of een film kijken. Tegen de tijd dat we zelf naar bed gaan, slaapt Yaël vaak wel.

Ik ben altijd blij als ze 's avonds in bed ligt. Eigenlijk denk ik dat elke ouder blij is als de kinderen in bed liggen, ook als die kinderen normaal zijn. Een mens wil gewoon ook wel eens tijd voor zichzelf.

Tot voor kort hadden Hanno en ik in het weekend 's middags ook nog een uur vrij. Al sinds haar geboorte gaat Yaël 's middags naar bed. Als baby wilde ze nooit in haar wieg slapen, dus sliep ze op mijn buik, wandelde ik haar in slaap, of verzon ik een constructie waarbij ik met mijn voet de kinderwagen heen en weer bewoog, zodat ik toch een uurtje een boek kon lezen. (Ik betrapte mezelf in die tijd ook een keer op het ritmisch heen en weer bewegen van een lege boodschappenkar in de Albert Heijn. Slaaptekort doet rare dingen, mensen.)

Daarna brak het tijdperk aan waarin ze, door het slechte slapen 's nachts, 's middags slaap inhaalde. En zelfs als ze niet sliep, leek ze toch behoefte te hebben aan dat uur rust.

Van mij had deze kleine adempauze nog jaren mogen duren, maar Yaël besloot anders. Een paar weken terug ontbrandde ze ineens in hevige woede toen ik haar na de lunch in bed had gelegd. De boosheid stopte pas toen ik haar er weer uit gehaald had. De volgende dag gebeurde het weer. Op mijn vraag 'wil je niet meer naar bed 's middags?' begon ze te lachen: wat een verademing dat ik haar begreep.

Wat zal ik eens zeggen van deze verandering? Het waren negen fantastische jaren. Gelukkig is ze nu extra moe 's avonds.

Reageer op artikel:
Einde van de kleine adempauze
Sluiten