Eindelijk, alles weer normaal

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het is stil in huis. Het hoge hek naar de keuken staat open, het hek naar het washok ook, er staat nog een rest hete melk op het fornuis en ik zit met een onbewaakte kop koffie achter de computer. Ik geniet van de rust. Het hele huis voor mij alleen, even niemand om voor te zorgen en in de gaten te houden.

Na drie weken vakantie is Yaël vanmorgen weer naar haar dagbesteding gegaan. Ze kon niet wachten, stond al bij het hek naar de voordeur te trappelen van ongeduld tot de bus kwam. Met een grote lach op haar gezicht stapte ze het busje in. Eindelijk, alles weer normaal.

Drie weken anders dan normaal is lang, veel te lang om te bevatten voor een kind met een klein verstand als Yaël. En toch ging het weer iets beter dan de voorgaande jaren. Inderdaad, soms was er plotseling paniek, barstte ze vanuit het niets in tranen uit of pakte ze ineens mama’s arm om er hard in te bijten. Ook het in slaap vallen ‘s avonds werd steeds moeilijker. Want ‘s avonds in bed zijn de beren op de weg het grootst, dat weet iedereen. Maar het grootste deel van de tijd ging het goed en leek ze prima te kunnen omgaan met de andere situatie.

Elk jaar gaat het ietsje beter, die drie lange weken vrij in de zomer. Die eindeloze onderbreking van de routine die ze zo hard nodig heeft. En dat komt niet omdat ze zich nu zo geweldig ontwikkelt.

Als we Yaël weer eens zouden testen, iets waar ik zelf het nut niet zo van inzie, zou blijken dat ze nog ongeveer op hetzelfde niveau functioneert: een baby van een maand of tien. En dan zou weer eens de verwachting uitgesproken worden dat dat niet veel meer zal worden.

Maar er is nog een andere vorm van ontwikkeling, die ik maar even het leeftijdseffect noem. Yaël is door de jaren heen steeds beter bestand geraakt tegen veranderingen, om de doodeenvoudige reden dat ze langer op deze aarde rondloopt. Ze vindt het nog steeds moeilijk als haar normale patroon doorbroken wordt, maar ze heeft inmiddels ook het vertrouwen dat er niets ergs gebeurt, dat het tijdelijk is en dat straks alles heus, echt waar, weer helemaal normaal wordt.

Met de tijd zie ik haar zelfbewustzijn met kleine stapjes toenemen. Haar vertrouwen in zichzelf en de wereld. Als ik haar zo observeerde de afgelopen weken, zag ik geen baby van 6 jaar oud, die alles maar overkwam, maar een zelfbewuste dreumes, die er het beste van maakte, maar die wel af en toe boos werd en van slag raakte omdat alles zo anders was.

Al zal ze cognitief misschien geen grote stappen maken, het leeftijdseffect gaat door. Elk jaar weer meer ervaringen erbij, weer meer vertrouwen in zichzelf. Vakantie? Been there, done that.

Intussen probeerden wij er ook iets leuks van te maken, die vrije weken. Een ochtendje naar Artis. De dieren ontgingen Yaël, maar de plastic flappen tussen de ruimtes in het apenhuis hadden wel haar belangstelling. En de lichteffecten in het aquarium. Visfrietjes eten en op de muntjesapparaten in het winkelcentrum. Ze paste nog maar net in de Mickey Mouse-auto. De andere kinderen staarden naar dit veel te grote kind, dat zo raar gromde en met haar handjes wapperde. Naar een interactief peuterconcert, waar alle 2-jarigen én Yaël een drumstick kregen om het zelfgemaakte slagwerk onder handen te nemen onder het motto ‘rammen maar’. En naar de Albert Heijn, bijna elke dag naar de Albert Heijn. Yaël tilde ik in haar geheel in de winkelwagen en dan scheurde ik extra hard door de gangpaden. Dat vond ze leuk! Niet te dicht langs de schappen, vanwege sloopgevaar. Al rijdend probeerde ik te voorkomen dat ze haar tanden in een verpakt stuk kaas of een geplastificeerde komkommer zette. En zodra ik haar dan uit de kar tilde probeerde ze te ontsnappen, het liefst weer de Albert Heijn in. Zodat ik met één hand de kar moest vastzetten, terwijl ik met mijn andere hand Yaël vasthield.

Bij vlagen genoot ik van de weken thuis, bij vlagen vond ik het loodzwaar.

En nu is dan de vakantie weer voorbij. Wat een rust, wat een ruimte. Ik ga zo boodschappen doen voor de avonddienst, in mijn eentje, en dan koken, ook alleen. Met het hek open en een muziekje aan. Wat een vrijheid.

Reageer op artikel:
Eindelijk, alles weer normaal
Sluiten