Emigreren met kinderen: ‘Je moet echt helemaal opnieuw beginnen’

‘Oscar en ik liepen eigenlijk al jaren met plannen rond om in Zuid-Spanje een nieuw leven op te bouwen.’ Zo begint het boek ¡Adios Holanda!, waarin Anita Schmidt beschrijft wat haar gezin meemaakte vanaf het besluit om uit Nederland te vertrekken tot het moment waarop ze, na drie jaar, in Andalusië hun draai hadden gevonden. Dochters Nienke, Danielle en Michelle waren 5, 3 en 1 jaar toen ze de stap waagden.

Emigreren met kinderen

We zaten in een tredmolen; ons leven was van minuut tot minuut gepland. We snakten naar ruimte, letterlijk en figuurlijk. Dát wilden we onze kinderen meegeven.’ Ver voor de geboorte van hun eerste droomden Oscar en Anita al van een leven elders. ‘De kriebels bleven. Maar met kinderen wordt emigratie toch een ander verhaal. Je bepaalt ook hun lot. Kun je ze dat wel aandoen?’?Na vele vakanties in hun geliefde streek in Zuid-Spanje, mijmeren over een toekomst daar en een eerder plan dat in een vergevorderd stadium door allerlei tegenslagen uiteindelijk toch niet doorging, ging in het voorjaar van 2001 definitief de knop om. ‘We doen het. We gaan. Ieder met zijn eigen drijfveren, ieder met zijn eigen dromen, maar we gaan, samen, omdat we het samen willen!’ beschrijft Schmidt dat moment.

‘Vanaf toen ging alles in een stroomversnelling. Als de trein rijdt, kun je niet meer terug. Pas op dat moment hebben wij Nienke van ons besluit verteld. Je moet kinderen niet meenemen in je twijfels. We hebben haar intensief bij de voorbereidingen betrokken en besproken wat het zou betekenen. Dat ze de juf niet meer zou zien, naar een andere school zou gaan. En we lieten haar bewust afscheid nemen, hoe moeilijk en pijnlijk dat soms ook was. De andere twee waren nog iets te jong om te beseffen wat er allemaal gebeurde, maar ook die probeerden we zo goed en zo kwaad als het ging bij alles te betrekken.’

Volkomen onverwacht bleek de eenjarige Michelle het er nog het moeilijkst mee te hebben. ‘Die is drie maanden volledig van de kaart geweest. Ik kon haar geen tel alleen laten. En nog steeds is ze bang om verlaten te worden. Juist omdat we haar er niet op hebben kunnen voorbereiden, moet de verhuizing een enorme schok geweest zijn. Ineens was ze haar vertrouwde omgeving kwijt!’

Verlegen Nienke daarentegen ging met een grote lach naar school en kwam even stralend weer thuis. Praten deed ze niet, die eerste tijd, maar communiceren des te meer. Binnenvetter Danielle speelde op de guarderia (peuterspeelzaal) heerlijk met andere kindjes, leerde de taal razendsnel, maar zei thuis heel gedecideerd: “Ik denk dat ik toch maar weer naar Nederland ga.” Zij miste haar hartsvriendinnetje en kon zo snel geen vervangster vinden.

Meer lucht, meer ruimte

Toch wenden ze uiteindelijk alledrie aan hun nieuwe leventje. ‘Als ouders lekker in hun vel zitten, zijn hun kinderen ook blij. Natuurlijk hebben ze heimwee, maar echte veiligheid bied jij als ouder.’ Vandaar dat Anita er de eerste tijd ook voor hen was. ‘Ik wilde een thuisbasis scheppen.’ Dat lukte, maar helaas vergat Anita daarbij zichzelf. ‘Na een half jaar kwam de klap. Ik had tot dan toe mijn ogen gesloten voor de negatieve kanten van het emigreren. Dat het in Spanje heus niet altijd lekker weer was, dat ik Holland toch wel heel erg miste. Iedereen begon zich te settelen. Behalve ik. Ik miste het werken. Ik was vierentwintig uur per dag aan het moederen, regelde speelafspraakjes, legde contacten op school. Het kwam me de keel uit. Ik wilde zelf ook weer gevoed en geprikkeld worden.’ Een baan bij Oscar in de makelaardij bleek toen de oplossing.

Inmiddels zijn ze ‘superhappy’ in hun nieuwe vaderland. ‘Mét ups en downs. Van tevoren had ik me niet gerealiseerd hoe groot de stap is. Je moet echt helemaal opnieuw beginnen. In het begin ben je helemaal niemand. Alles moet je opnieuw uitvinden. Dat is spannend, maar ook lastig. En soms is er dat heftige terugverlangen. Dan moet je in de spiegel kijken en je afvragen: “Waarom wilde ik dit ook alweer?”’

Het antwoord zien ze dagelijks in hun kinderen. ‘Omdat wij niet meer in zo’n keurslijf zitten, denken zij ook vrijer, lijkt het. Opvoeden gaat hier meer tussen de bedrijven door. In Nederland moest zelfs dát efficiënt. Opvoeden in quality-time.’ Ze hebben alle vijf letterlijk meer lucht gekregen, meer ruimte om adem te halen, minder verplichtingen. En de meiden zijn één met de natuur: ze struinen rond het huis, bouwen hutten en komen met diertjes thuis.‘Precies wat we hoopten!’

Reageer op artikel:
Emigreren met kinderen: ‘Je moet echt helemaal opnieuw beginnen’
Sluiten