En toch redt Koekie het wel

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Ik praat niet meer met jou,’ zei mijn Panorama-collega Peter van de Kraats.

Ik had hem verteld dat Koekie, onze 9-jarige pleegzoon, niet mee naar Amerika ging als zijn volgende rapport weer zoveel onvoldoendes zou bevatten. In plaats daarvan zouden we hem naar zomerschool sturen.

‘Dat slaat helemaal nergens op,’ zei Van de Kraats. ‘Besef nou eens waar hij vandaan komt en wat hij allemaal al heeft geleerd in de anderhalf jaar dat hij bij jullie is! Het komt heus allemaal wel goed met leren, maar dat duurt gewoon even.’

Misschien was de straf inderdaad wel buitenproportioneel. Maar ja, hoe lang kun je de moeilijke voorgeschiedenis van Koekie als verzachtende omstandigheid blijven gebruiken? Niet eeuwig, was de gedachtegang van mij en mijn vrouw.

De woede-uitbarsting van Van de Kraats, en nog wat andere ook niet malse reacties, zette me wel aan het denken. Natuurlijk had Koekie veel vooruitgang geboekt. Piano spelen, dansen, manieren, nadenken; Het ging met sprongen vooruit.

Alleen die vermaledijde school, dat wilde maar niet lukken. Lezen, schrijven, concentreren, het schoot gewoon niet snel genoeg op. En omdat psychologisch onderzoek had uitgewezen dat er met zijn intelligentie verdomd weinig mis was, moest hij op school ook eindelijk maar eens resultaten gaan boeken. Maar misschien kostte dat toch net even wat meer tijd dan wij wilden.

Zo zat ik met het rapport voor me op dinsdagmiddag tegenover juf Esther. Ik had met haar te doen. Ze heeft een extreem moeilijke en onevenwichtige klas. Een explosieve mix van goed- en kwaadwillende kinderen, van kinderen die willen leren en kinderen die dat absoluut niet willen. Ik waardeer haar betrokkenheid bij Koekie en ik bespeur tegelijkertijd ook haar wanhoop. Ter troost zeg ik dat hij, ondanks alles, best veel leert en toch steeds iets wijzer wordt. Zij legt me uit dat ze een alternatief leerplan voor hem gaan opstellen. Maar daar moeten meer mensen zich over buigen omdat zij dat niet alleen kan. We nemen wat scenario's door. Als het op die manier niet lukt, zou de volgende stap een strakkere school kunnen zijn; geen gemengde groep 5 en 6. Als dat niet lukt is bijzonder onderwijs het laatste redmiddel.

Ik begrijp het.

De zondag daarna valt bij de honkbaltraining mijn mond open van verbazing. Tot die dag was hij een middelmatige speler, nu slaat hij ballen zo ongelooflijk hard en goed dat alle aanwezige ouders mij vol bewondering aankijken. ˜Welke doping heb je hem toegediend?' vraagt een van de vaders half grappend.

Kijk, dat kan ook gebeuren op school. Dat hij opeens doorbreekt. Dat rekenen een fluitje van een cent wordt, dat hij lezen opeens waanzinnig leuk gaat vinden. Daar hoop ik op. En zo niet? Dan duurt het allemaal nog maar even. Niet alles hoeft nu al goed te gaan, toch?

Tegen Van de Kraats heb ik gezegd dat hij gelijk heeft. Koekie gaat mee naar Amerika. Al heeft hij alleen maar onvoldoendes. Ha, Keith Richards had ook alleen maar onvoldoendes en boze afwezigheidsbriefjes op de lagere school en hij werd een Rolling Stone. Koekie kan honkballer worden, of pianist, of zakenman, of timmerman, of vakkenvuller. Hij is in te veel dingen goed om zo'n megaprobleem te maken van een rapport met dertig onvoldoendes. De toekomst ligt voor hem open en hij gaat wat van zijn leven maken. Dat was ook een van de conclusies die juf Esther en ik trokken. ˜Hij redt het wel.

Reageer op artikel:
En toch redt Koekie het wel
Sluiten