En ze leefden nog lang en gelukkig

redactie 22 jun 2018 Blogs

De verhalen die ik over Kit en ons gezin schrijf, verschillen niet meer zoveel van elkaar. Echt bijzondere dingen maak ik niet meer mee. Gelukkig, want dat betekent dat wij als gezin, in een rustiger vaarwater zitten.

Na ruim zes jaar schrijven voor mijn eigen website en een jaar voor de JM Ouders heb ik dan ook besloten er mee te stoppen. Als ik terugkijk naar de afgelopen jaren, is het een verademing hoe ons leven er nu uit ziet. Want een kindje met Down betekent veel extra’s. Voor mij, voor ons gezin, voor school, voor de zwemles, voor iedereen in Kit haar omgeving. Maar deze extra’s beginnen hun plekje te krijgen, en ik merk dat ik steeds vaker moet zoeken naar een verhaal die de moeite waard is met jullie allemaal te delen. Zonder elke keer in de herhaling te vallen.

Uitlaatklep

Schrijven is voor mij heel lang een uitlaatklep geweest. Ik had het nodig om te verwerken en om reacties te krijgen. Deze reacties hebben mij altijd erg geholpen en waren op sommige momenten echt een steun in de rug. Maar Kit en de jongens worden ouder en het voelt voor mij oneerlijk om alles maar over hun te vertellen. Misschien zit Kit er helemaal niet op te wachten om in een winkel herkend te worden. Zij wil gewoon Kit zijn.

Kit is gewoon Kit

En dat brengt mij op een van de redenen dat ik nu stop met schrijven voor de websites. Ik heb een heel dubbel gevoel met alles wat ik mee maak zo in het openbaar te gooien. Kit is gewoon Kit, en ook al heeft ze Down, ze is voor mij als ieder kind.

Dus hierbij mijn laatste blog.. Iedereen heel erg bedankt voor alle steun, verhalen, complimenten en lieve woorden. Zonder jullie had ik nooit zo veel geschreven!

Reageer op artikel:
En ze leefden nog lang en gelukkig
Sluiten