Even ben ik wanhopig

redactie 22 jun 2018 Blogs

Er is geen land te bezeilen met onze 8-jarige pleegzoon. Hij is humeurig, en niet alleen 's ochtends, zoals we inmiddels gewend zijn. Nee, de hele dag. Hij gedraagt zich als een over het paard getild kind. Hij heeft voortdurend kritiek op het eten dat mijn vrouw hem voorschotelt, hij klaagt dat de kinderen op school niet met hem willen spelen, meldt dat hij bij vorige gezinnen echt veel meer speelgoed had, beweert dat hij alles goed doet en dat ieder ander dus alles verkeerd doet. In een woord: onuitstaanbaar.

Normaliter is hij een extreem goede slaper. Hij gaat tussen half acht en acht uur naar bed, wordt voorgelezen en valt dan onmiddellijk in slaap. De volgende ochtend om kwart over zeven moeten we hem wakker maken.

Nu horen we om negen uur 's avonds gestommel boven, we horen voetstappen op de trap, de kamerdeur gaat open en daar staat hij: tranen lopen over zijn wangen en met een piepstemmetje zegt hij: ˜Ik mis mamma.

Mijn vrouw spreekt hem toe. ˜Natuurlijk mis je mamma, daar hebben we alle begrip voor, maar nu moet je toch echt weer gaan slapen, want morgen is het een drukke dag.

We denken dat deze emotionele uitbarsting het einde is van de slechte tijd. Maar de volgende dag heeft hij weer een rothumeur.

In alle objectiviteit: hij is nu een rotkind.

Het duurt zes dagen voor hij weer zijn vrolijke en lieve zelf is.

En in alle eerlijkheid: veel langer had het ook niet moeten duren.

De kwaliteit van het leven van een (pleeg)vader is, zo merk ik, in hoge mate afhankelijk van het gedrag van het (pleeg)kind. Het klinkt overdreven, maar zijn ˜wangedrag veroorzaakt een soort van rouw bij me, het voelt even of er een dierbaar iemand doodgegaan is. Ik weet niet hoe ˜echte vaders en moeders hiermee omgaan, maar ik word er wanhopig van. Ik wil hem eigenlijk vastpakken, heel hard door elkaar schudden en zeggen: ˜Koekie, gedraag je! Ik begrijp dat je je moeder mist, maar je moet vrolijk en lief zijn, anders zorg jij er namelijk voor dat ik me klote voel, dat mijn leven een hel is. Die macht heb je. En die macht brengt verantwoordelijkheid mee. Je hebt de plicht leuk te zijn!' Dat was zo ongeveer de boodschap die ik hem in mijn wanhoop had willen overbrengen.

Dat heb ik niet gedaan.

Op dag zeven keert de Koekie van wie ik zo ben gaan houden terug in mijn leven. Hij lacht weer, is weer blij met wat hij heeft, vindt al het nieuwe dat hij meemaakt weer een avontuur en stopt met zeuren.

Mijn leven is weer een feest.

Reageer op artikel:
Even ben ik wanhopig
Sluiten