Expat in Marokko: eten

redactie 22 jun 2018 Blogs

Onze kinderen zijn nooit slechte eters geweest. Verdienste van mijn vrouw die weigerde ze vol te stoppen met kant-en-klare babypotvoeding, maar heel vaak zelf maaltijden voor ze maakte en deze pureerde tot een smaakvolle brij. Het is mijn stellige overtuiging, zonder enige wetenschappelijke onderbouwing, dat dit heeft bijgedragen tot het ‘open-eetgedrag’ van onze kinderen.

Ze zijn niet uitzonderlijk in hun eetgedrag. Ze hebben zeker hun voorkeuren, maar ze durven nieuwe dingen te proberen en ook lekker te vinden. En dat helpt als je in Marokko gaat wonen, waar eten anders ruikt, smaakt en gewoon ook anders is.

Dat begint al bij het brood dat mee naar school moet. Sneetjes brood hebben ze hier ook wel, maar het ziet er anders uit en het smaakt anders. Geen probleem voor de heren. Nutella hebben ze ook in Marokko en pindakaas hebben we op voorraad. En sommige ‘tradities’ wil je in stand houden. Zo is de woensdag peperkoekdag. Dat is dan zo’n oer-Hollands cadeautje waarmee we de dagelijkse sleur van brood, fruit en drinken doorbreken. Bananen smaken hier anders maar gaan er gewoon in. Aardbeien zijn hier in overvloed en die zijn zo zoet en puur dat het geen enkel probleem is om die mee naar school te nemen. Peren, ananas, kiwi’s en appels – als het al anders smaakt, dan wennen ze snel en sommige soorten vinden ze zelfs ronduit lekkerder dan in Nederland.

Er zit ook groei in hun eetgedrag. Zo beginnen ze opeens salades te waarderen. Sla, met gebakken spekjes, een hardgekookt ei, tomaatjes, gesnipperde uitjes en fijngesneden paprika is een traktatie. Ik ben stomverbaasd als na de eerste keer de bak schoon leeg gaat en er licht gejuich opstijgt uit drie kelen (mijn vrouw geniet er ook van) als ik het weer op tafel zet. In Nederland was dit ondenkbaar.

Dus wat gebeurt er als we met de jongens een week lang Marokko intrekken en zeker weten dat ons zeven dagen de traditionele Marokkaanse keuken te wachten staat? Of het nu de koude salade met rijst vooraf is, of de tajine als hoofdgerecht of de fruitsalade als dessert, het gaat er allemaal in. Onze jongste is geen vleeseter dus de tajines zijn aan hem minder besteed. Maar de hele week eten de jongens naar hartenlust van de wortelen, courgettes, tomaten, komkommer, rijst en fruitsalades. Zelfs als wij na vijf dagen denken: zou wel eens iets anders willen, hebben zij er gewoon nog trek in.

De afgelopen week wisten ze ons weer met beide benen op de grond te zetten.  De gewone ‘Hollandse’ sperzieboon ging er niet in. De gevleugelde zinnen ‘ik heb gewoon geen honger papa!’ en ‘mag ik dan de helft opeten?’ of ‘dan eet ik de rijst wel op’, waren niet van de lucht.  Alsof ze wilden zeggen: ‘Niet te vroeg juichen jullie. Er is nog een lange weg te gaan in het opvoeden.’

Reageer op artikel:
Expat in Marokko: eten
Sluiten