Expat in Marokko: Examenstilte

redactie 22 jun 2018 Blogs

Eerste verdieping in een smal en langwerpig zaaltje ergens in Rabat. Houten langwerpige vergadertafels staan aaneengeschakeld in het midden. Acht kinderen zitten aan de tafels. Het is stil. Examenstil.

Het geluid van potloden en pennen, ritselend papier, gesnotter, sporadisch gekuch, gezucht. Af en toe doorbreekt een zacht gemompel de stilte. Zachtjes dreunt een meisje voor zichzelf de vragen op. Voor niemand storend. Voor haar een houvast. Een ander mompelt zelfs niet, maar playbackt de zinnen.

Vandaag, zondagochtend 10.00 uur, ontkomen ook dertig Nederlandse kinderen in Marokko niet aan het almachtig oog van het Cito. Ze volgen allemaal Nederlandse les aan de Oranje Kasbah, de Nederlandse school in Marokko. Twee uur concentratie, gezwoeg en geploeter op Nederlandse spelling, nieuwsbegrip en andere opgaven.

Ook onze jongens zitten ergens in dit gebouw te werken. Ik ben benieuwd hoe Sam de concentratie opbrengt. Hij heeft het al gepresteerd om tijdens een examen onder de banken te gaan liggen.
'Kan ik mij beter concentreren, juf!’
‘Dan moet je er blijven liggen, Sam!’
Ze hebben een geweldige Nederlandse juf.

De Nederlandse les en het huiswerk gedurende de week, moeten helpen om de kinderen op niveau te houden. Voor als we terugkeren. En in het kleine half jaar dat we hier wonen merken we al dat Nederlandse taalondersteuning bittere noodzaak is. Max, de oudste, heeft het geluk dat hij een aantal jaren Nederlands heeft gehad op de basisschool. Verrassenderwijs is hij met nieuwsbegrip op middelbareschool-niveau bezig. Een groep hoger dan zijn niveau. Al zien we bij hem ook dat soms een verleden tijd niet juist wordt vervoegd en dat Engels met Nederlands wordt gemengd.

Bij Sam van 8 blijkt één jaar Nederlands in groep 3 een kwetsbare basis. Hij moet vanuit de internationale school iedere dag Engels lezen. Zodat hij snel op niveau is. Hardop en met ons erbij. Wij laten hem dan in het Nederlands vertalen. Voor het Nederlands. Gaandeweg merken wij dat het vertalen hem frustreert.
‘Mama, mijn Engels wordt alleen maar beter en mijn Nederlands slechter.’
Op school krijgen we de tip om hem niet langer letterlijk te laten vertalen maar het verhaal aan het eind in het Nederlands samen te laten vatten. Dat geeft hem ruimte en hij weet keer op keer kernachtig het verhaal samen te vatten. Een bewijs dat zijn Engels inderdaad met de dag beter wordt. De kunst is om het Nederlands te bewaken.

Op maandag zitten ze daarom tot 17.30 uur op school. Twee uur extra Nederlandse les. Maandagochtend altijd even zuchten vanwege de lange dag. Maar om half zes komen ze lachend naar buiten. ‘Mogen we nog even samen spelen, pap?’ Samen met de andere Nederlandse kinderen. Voor even Nederlands en niets anders.

Het einde van dit examen nadert, de concentratie neemt af, het geluidsvolume neemt toe en de examenstilte staat op breken. Meer geschuif, gezucht en een enkele verzuchting. Dan zijn de laatsten ook klaar.
De examenstilte is weg.
Opgegaan in de geluiden van een zonnige speelse middag in Rabat.

Reageer op artikel:
Expat in Marokko: Examenstilte
Sluiten