Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Hoera vakantie!’ Uitgelaten komen de jongens vrijdagmiddag door de poort naar binnen gestormd. Monique volgt niet veel later. Zij danst naar binnen: ‘Vakantie. Vakantie. Vakantie!!’
De eerste vrije week in Marokko. Ze hebben er hard voor gewerkt. Hun plek veroverd op een nieuwe school en op het werk voor de Nederlandse ambassade. Deze ontlading is terecht.
Vakantie.
Even niets.

Ik zou graag mee willen delen in de feestvreugde, maar heb helemaal geen vakantiegevoel. Het leven gaat gewoon door. Er komen alleen drie ‘stoorzenders’ bij. Mijn zorgvuldig opgebouwde ordening wordt met handen en voeten getreden door deze drie ‘rotzooikoningen van Rabat’.
Irritatie groeit.
Schreeuw net iets te hard dat ze ‘hun teringzooi moeten opruimen en een beetje begrip moeten hebben voor het feit dat ook ik in dit huis leef’. In het verkeer scheld ik op iedereen die mij dwarszit. ‘In Marokko zijn er in het verkeer veel onbenullen.’
‘En als ze dat niet zijn, papa?’
‘Dan zijn het eikels!’
Gelach in de auto. Frustratie bij mij. De wereld om mij heen moet het ontgelden.

Verward ben ik. Waarom voel ik mij zo? Ik heb net zo hard gewerkt. Mijn transformatie tot huisman, hele huis op orde gebracht, stabiele basis gecreëerd, de administratie en andere zaken ter hand genomen, geklust, geregeld en begonnen met mijn eigen dingen. Het voelt onbeduidend. Alsof het niet telt. Ik voel geen trots. Mijn werk staat in geen verhouding tot wat de anderen hebben gepresteerd. Omdat ik geen salaris heb binnengebracht en omdat ik mij afvraag welke toegevoegde waarde ik heb geleverd. Zo voelt het.
Ik heb geen vakantie verdiend.

Ik schud op mijn grondvesten. Dit had ik niet verwacht. Wat is dit nou?
We gaan op bezoek bij vrienden. Samen borrelen en eten. Gewapend met bier kijken Pete en ik vanuit de tuin van hun huis naar de zee en ik vertel hem wat ik beleef. Hij lacht en zegt: ‘Oh, ik leef met je mee man. Ik ben daar ook geweest. Jij bent zo’n calvinist die zijn vrije tijd moet verdienen. Maar dit wilde je toch? De dingen doen die je echt helemaal liggen. Wat nou werk? Bikkelen als loonslaaf om je vakanties te rechtvaardigen?’
We lachen om mijn gevecht tegen diep ingesleten normen en waarden. Ik moet het leven herwaarderen, resetten, het oude loslaten. Ik was dan wel begonnen met ‘mijn nieuwe leven’, maar in mijn wezen was nog niet veel veranderd. We proosten. Hij begrijpt mijn strijd.
‘You just need time. You will get there man. I know it. You are already way ahead of most men. You are doing great!’
Hij loopt naar binnen en Monique kruipt tegen mij aan. ‘Even goed gesproken?’
‘Ja,’ zeg ik, ‘dit was goed. Hij snapt het en ik snap mijzelf weer een beetje.’
‘Mooi,’ zegt ze en ik krijg een dikke kus.
Ik kijk met haar over de zee. De lichten van kleine vissersboten dansen aan de nachtelijke horizon. Morgen hardlopen en gewoon doorleven.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten