Feest! Koekie is twee jaar bij ons

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het jubileum dat onze nu 10-jarige pleegzoon Koekie een jaar bij ons woonde, vierden we met een diner in restaurant Dauphine. Ter ere van onze tweede gezamenlijke verjaardag aten we bij mijn schoonmoeder – door Koekie vanaf moment een ˜oma genoemd en binnen de kortste keren zijn grote liefde – in de keuken.

˜Jij moet een toespraak houden, zei mijn vrouw toen ik na een hectische dag op het werk de keuken binnenviel.

˜Koekie, begon ik. ˜Je woont nu twee jaar bij ons en het leven met jou is als een achtbaan. Vaak geweldig, soms diepe ellende. Op het moment gaat eigenlijk alles hartstikke goed, behalve school. Wij kunnen ons niet meer voorstellen dat je niet meer bij ons woont en we houden heel veel van je.

Nou, zo ging ik nog even door. Ik sloot af met de vraag of hij misschien ook nog iets wilde zeggen.

˜Ik heb nog nooit zo lang bij een gezin gewoond als nu bij jullie, zei hij.

˜En? vroeg ik, ˜ben je daar blij mee?

˜Ja, zei hij.

˜Wil je nog lang bij ons blijven? vroeg ik.

˜Ja, zei hij. ˜Mag ik nu televisie kijken?

Dat was het feest. En het was goed zo. Het is zo gewoon geworden voor iedereen dat hij bij ons woont, dat we er maar niet te veel heisa meer over moeten maken.

Laatst vroeg mijn schoonmoeder wat me nou het meest verrast had als pleegvader.

˜In de verste verte, antwoordde ik, ˜had ik niet verwacht dat ik zoveel van iemand zou kunnen houden.

En zo is het. Wij hebben Koekie niet uitgekozen. We kregen hem. Het was niet zo dat we een lijst met twintig namen en beschrijvingen ontvingen, waaruit we een keuze mochten maken. Hij werd ons toegewezen. Het was helemaal niet de bedoeling dat dit tot onvoorwaardelijke liefde zou leiden. Mijn vrouw en ik wilden, omdat we die mogelijkheid hadden, iets goeds doen. Niet meer, niet minder. Nu lijkt het hele pleegouderschap soms wel een egoistische daad. Behalve dat ik zielsveel van hem houd, laat hij mijn leven ook swingen. Ik heb er even geen ander woord voor. Vanaf het moment dat hij hier binnenkwam, is het geen seconde meer saai geweest. Vreugde en verdriet, zorgen en plezier; het komt allemaal voorbij op dagelijkse basis. En zelfs op dagen dat zorgen en verdriet de overhand hebben, ga ik toch nog naar bed met de constatering dat het een goede jongen is en dat het uiteindelijk, ondanks alle shit en totale waanzin die hij meegemaakt heeft, goed zal komen met hem.

Het is wat het is en het wordt wat het wordt, was het motto van de hoofdpersoon in een boek dat ik laatst las.

Dat heb ik inmiddels tot het mijne gemaakt. Het zou een inktzwarte dag zijn als we hem kwijtraken. Maar het kan gebeuren. Jeugdzorg laat wel eens weten dat er een kans is dat er bij de jaarlijkse of halfjaarlijkse gang naar de rechter de uitspraak komt dat de ondertoezichtstelling opgeheven wordt en dat hij teruggaat naar zijn moeder. Het is een kleine kans, maar toch.

Ergens rond 4 september is er weer een zitting.

Wat de uitkomst ook zal zijn, Koekie is inmiddels sterk genoeg om elke situatie te overleven. Dat heeft hij in zijn woelige leven wel bewezen. En als hem dat lukt, dan moet ons dat ook lukken. Die les moeten we in twee jaar wel van hem geleerd hebben.

Reageer op artikel:
Feest! Koekie is twee jaar bij ons
Sluiten