Geen prater

redactie 21 jun 2018 Emoties

antwoord

Op zich is het niet iets om je direct zorgen over te maken als je kind van 4 moeilijk kan aangeven wat er aan de hand is als ze huilt of verdrietig is. Ze moet nog leren om over emoties te praten, maar ook dat huilen verschillende oorzaken kan hebben (boos, bang, verdrietig, moe, eng gedroomd). Jonge kinderen kun je helpen omgaan met emoties en laten voelen dat het helpt om erover te vertellen. 

  • Geef zelf het goede voorbeeld. Toon en praat over je emoties. Laat zien en vertel dat dat mag en fijn is. Doe dat de komende tijd over simpele veel voorkomende kleine dingen, zo raakt ze ermee vertrouwd.
  • Laat je eigen angsten los en ‘trek’ niet te veel aan je dochter uit bezorgdheid. Dat kan averechts werken. Soms moet een kleuter die veel meemaakt (overgangen, naar de echte school et cetera) gewoon even huilen en weten ze niet goed waarom. 
  • Lees samen boekjes over emoties. 
  • Vertel haar dat je ziet dat ze moet huilen of verdrietig is en dat je graag wil weten wat er is. Maar de vraag ‘wat is er?’ is voor een vierjarige nog moeilijk. Wanneer je een vermoeden hebt van de oorzaak vraag dan of dat klopt. Toon begrip voor de emotie en zoek samen naar een oplossing. Wat helpt om weer op te vrolijken? Even knuffelen, kietelen, grapjes maken of erover praten? 
  • Hou een tijdje bij wanneer de huilbui voorkomt. Zo kun je meestal patronen zien en uitvinden waarmee het te maken heeft. Is het op vaste momenten? Is ze moe of alleen geweest? De oplossing begint bij meer weten! 
  • Bouw dagelijks momenten in dat je even echt met haar kletst: na school, voor het slapen gaan. Wat was het leukste van de dag of op school? Wat vond ze niet zo leuk? Zo krijg je vaak meer feeling voor en grip op waar ze moeite mee heeft of waar ze mee zit.  

Maar het is een ander verhaal als je dochter er nooit echt moeite mee heeft gehad en/of opeens duidelijk meer huilt en in zichzelf gekeerd is. Dat kan betekenen dat er iets anders meespeelt wat haar ongelukkig maakt. Vraag eens na hoe het op school en bij anderen gaat. Als je het idee hebt dat het steeds erger wordt of dat het anders is dan voorheen, én je merkt dat het haar functioneren belemmert, dan raad ik een kinderpsycholoog aan. Die kan dan kijken of er meer mee speelt en hoe je dochter daarbij geholpen kan worden.

Reageer op artikel:
Geen prater
Sluiten