Gek van de juni-stress + 7 survival-tips

Die laatste weken voor de vakantie zijn voor moeders de hel. We moeten duizend en een last-minute dingen regelen op school, clubjes, werk en thuis. En tussendoor de vakantiespullen 'even' inpakken. Gelukkig hebben mannen vaak wijze adviezen.

Als ik van iemand onzeker word, dan is het wel van de moeder van David, de beste vriend van mijn jongste zoon. Claire heet ze en zo ziet ze er ook uit. Als een echte Claire: blond, mooi, slank en hoge hakken. Daar loopt ze op alsof het gympen zijn, ook dat nog. Claire heeft geen last van junistress. Claire is zo iemand die in februari al een vakantie-inpaklijst in een vrolijke rode map heeft liggen. Die map staat in haar volmaakt ingerichte werkkamer en wordt regelmatig opengeslagen. Dan schrijft Claire er iets bij: kurkjesbadpak, tekenzalf. Of ze streept iets door en rangschikt het onder het hoofdstukje AL GEKOCHT: cadeautjes voor op reis, zonnebrand-crèmes met tien verschillende SPF's. 

Als Claire en haar man de dag nadat de schoolvakantie is begonnen in de auto stappen, zijn hun kinderen net naar de kapper geweest, alle koffers keurig ingepakt en hoeft ze nooit meer het huis binnen te rennen omdat er knuffels/kleurpotloden/opladers voor mobieltjes en camera's zijn vergeten. In één ruk rijden ze naar Frankrijk dankzij een GPS die zonder morren de weg wijst. Drie kinderen op de achterbank. Niemand die sist, pest, zweet, mokt, jent, schreeuwt. Integendeel: ik weet zeker dat Claire af en toe de hand van haar man pakt en er liefdevol in knijpt. En dat ze de hele vakantie fantastische seks hebben – geen kind dat ooit wakker wordt en op cruciale momenten om een glaasje water vraagt.

Mocht je denken dat Claire een thuisblijfmoeder is die alle tijd heeft voor keurig gerangschikte vakantiemappen, dan vergis je je. Het mens runt godbetert een groot bedrijf. CEO is ze en ze verdient een krankzinnig hoog salaris. Geld dat ze overigens niet in een huishoudster steekt, niks daarvan. Onze Claire heeft twee keer per week een werkster en de rest doet ze zelf. Van koken en het gasfornuis schoonmaken tot de kinderen badderen en interessante gesprekken met haar man voeren.

Het moge duidelijk zijn: Claire is superwoman en ik ben haar tegenpool. Niet dat het bij mij thuis zo'n chaos is, helemaal niet, dat valt reuze mee. Niet dat ik geen baan heb, want die heb ik wel degelijk. Nee, het zit 'm erin dat ik totaal niet bestand ben tegen de stress die een maand als juni met zich mee brengt. Tegen de tijd dat mijn man en ik op vakantie gaan, ben ik uitgeput. En zit het er dik in dat ik pas op de eindbestemming ontdek dat ik de diarree-remmers, het kentekenbewijs van de auto én het Jeu de Boules-spel ben vergeten.

En dat is allemaal de schuld van de school, die ervan uitgaat dat moeders de maand voor ze op vakantie gaan geen slaap nodig hebben en over boven­menselijke krachten beschikken. Zeg zelf, het is toch krankzinnig dat er zoveel activiteiten in één maand gepropt worden. De avondvierdaagse, drie dagen op schoolkamp, sportdagen én repeteren voor de eindmusical. Stuk voor stuk gebeurtenissen die zonder de inzet van moeders niet door kunnen gaan. Wij moeten inschrijvingen en betalingen regelen, snacks verzorgen, tassen pakken, huilende kinderen troosten, slaapzakken uit de modder vissen, broekplassers verschonen, adhd'ers van Ritalin voorzien, heimweekindertjes over de bol aaien, stoute jongetjes op hun lazer geven, regenjasjes en paraplu's meenemen en nog duizend dingen meer.

En bleef het daar maar bij. De voetbalclub bedenkt plots dat het toch wel erg leuk is een einde-van-het- seizoen-feestje te geven en vraagt vrijwilligers om dat te organiseren. De achtstegroepers krijgen een afscheidsdiner waarvoor ouders 28 kopjes soep, 28 hoofdgerechtjes en 28 feestelijke toetjes moeten leveren. Plus borrelhappen voor de ouders die bij de maaltijd assisteren. De juffen en meesters verdienen een met liefde uitgezocht cadeau. Je wordt geacht de zoekgeraakte spullen van je kind uit een bak te vissen waar de hele school zijn rotzooi in dumpt. En dan zijn er nog de ouders die per se achterstallige verjaardagspartijtjes willen vieren. Of een feestje geven voor hun kind dat – zo sneu – in de vakantie jarig is. Ondertussen moet je ook nog naar het gemeentehuis om paspoorten voor de kinderen te regelen omdat een of andere ambtenaar van Buitenlandse Zaken heeft bedacht dat je eigen bloedjes niet meer in het jouwe mogen staan.

Alsof ik het al niet druk genoeg heb, de weken voor we op vakantie gaan. Mijn baas heeft vlekken in de nek omdat al zijn medewerkers gelijktijdig op vakantie willen. Er worden deadlines naar voren gehaald. Projecten afgerond. Marketingplannen voorbereid. Uitzendkrachten ingewerkt. Ik werk parttime, maar in juni lijkt het wel alsof ik twee fulltime banen heb, thuis en op het werk. En dat zou niet eens zo erg zijn, als ik 's avonds maar het moede hoofd op de loungebank kon vleien die ik speciaal daarvoor heb aangeschaft. Welnee, de enige die op die bank ligt is mijn man. Heel relaxed, terwijl hij meewarig toekijkt hoe ik 28 traktaties maak – mijn dochter is namelijk ook nog jarig in juni. Alsof ik al niet genoeg aan mijn hoofd heb. 
'Waarom heb je niet gewoon 28 kant-en-klare cupcakes gekocht?', vraagt hij gapend. 'Dat had ik best voor je willen doen.' 
Ik bedwing de neiging hem ter plekke te wurgen en sis: 'Omdat het gezond moet zijn, dat weet je toch.' 
Woedend draai ik 28 Spaanse danseresjes in elkaar (print de bovenlijfjes van 28 danseresjes, knip ze uit, plak ze op 28 gelpennetjes, leg over een blokje kaas een papieren cakevormpje als rokje van de Spaanse jurk, steek het pennetje met het geprinte bovenlijfje van de danseres door de papieren rok in de kaas). Ondertussen geeft mijn man me wijze raad. Daar is hij goed in, nuttige adviezen geven terwijl hij met een schuin oog een Engelse detective volgt op televisie. Die zou ik ook best willen zien, maar ik moet helaas 28 Spaanse danseresjes fabriceren. 
'Je moet gewoon tegen de juf zeggen dat je geen tijd hebt voor al dat stomme gedoe,' dreint mijn man. 'Als ze je vraagt de administratie van de avondvierdaagse op je te nemen, zeg je gewoon nee. Zij helpt jou toch ook niet met jouw werk? Waarom zou je haar dan wél helpen?' 
Ik vertel hem voor de honderdste keer dat het zo niet werkt. Dat de juf haar werk niet kan doen als ze niet over een legertje vrijwilligers beschikt dat hand- en spandiensten verricht. Mijn man neemt daar geen genoegen mee. 

'Een school moet net zo gerund worden als een bedrijf,' doceert hij. 'Kwestie van goed managen. Jouw baas vraagt toch ook niet of je kinderen een handje willen helpen?' 
Ik zucht diep en fantaseer dat ik het huis uitloop en een nieuw leven begin – zonder kinderen, juffen, meesters en zeker zonder echtgenoot. 
'Bovendien,' drenst mijn man door, 'al die schoolkampen, sport­dagen en afscheidsfeestjes zijn nergens voor nodig. Vroeger hadden die een functie omdat stadskinderen nooit op vakantie gingen. Maar tegenwoordig gaan kinderen twee, drie keer per jaar. Denken we nu echt dat we ze een lol doen met een schoolreisje?' 
Ik prik het laatste danseresje op de kaas en ga naar bed. Te moe om tegen zoveel mannelijke logica in te gaan. Mijn man komt achter me aan en kruipt gezellig tegen me aan. 
'Ik wou dat ik je kon helpen, lieve schat. Als ik morgen niet drie dagen voor de zaak naar Boekarest moest, zou ik best een keer mee willen lopen met de avondvierdaagse, bijvoorbeeld. Ik vind je een kanjer, weet je dat?' 
Waarna hij in slaap valt. Heel hard snurkend – want o, wat is hij moe van al die zakenreisjes.

Als ik de volgende dag met mijn jarige dochter en de Spaanse danseressen in de klas verschijn, feliciteert de juf me hartelijk. De traktaties worden uitbundig geprezen door de andere moeders. Een jongetje roept heel hard: 'Kaas, getver wat vies.' Aan de deur hangt een brief waarin een last minute-ouder wordt gevraagd een handje te helpen bij het schoolreisje dat morgen plaats zal vinden. Een van de moeders is ziek geworden, vandaar. Ik doe net alsof ik niet kan lezen. Als ik de school uitloop, bots ik tegen Claire op. Ze is in gezelschap van haar 8-jarige dochter Emma is al net zo mooi en slim als haar moeder. 'Anouk! Wat fijn dat ik je tegenkom,' zegt Claire hartelijk. Want dat was ik nog vergeten te vertellen: Claire is niet alleen volmaakt, maar ook nog eens erg aardig. 'Ik heb de juf van David beloofd dat we haar vrijdag helpen de klas een grondige schoonmaakbeurt te geven. Dat is echt nodig, de werkster van de school komt alleen maar toe aan het oppervlakkige werk. En nu wil ik jou vragen of je dit weekend de Legoblokjes schoon wilt maken. Heb je daar tijd voor?'

Dat weekend mieter ik driehonderd Legoblokjes in de badkuip en laat ze een nachtje weken. Daarna bewerk ik ze met een tandenborstel. Als ik maandagochtend aan Claire vertel dat het een grote klus was, maar dat het me is gelukt, grijpt ze me verschrikt bij de arm. 'Maar lieverd,' zegt ze. 'Weet je niet dat die rotblokjes gewoon in de wasmachine mogen? In een kussensloop? O wat erg, dat had ik je moeten vertellen.'

Die middag open ik mijn mail. Een vraagje van de juf van groep 2. Welke ouder wil in de zomervakantie voor de wandelende tak zorgen? Ik haal heel diep adem. En klik het weg. Twee weken later arriveren man, kinderen en ik bij het Portugese huisje dat we hebben gehuurd. Als ik twee kinderen zie badmintonnen voor het huisje, denk ik nog even: gezellig, we hebben leuke buurkinderen. Om even later te ontdekken dat ik het huisje weliswaar heb gereserveerd, maar nooit heb betaald. Het is allang aan andere mensen verhuurd. Dat krijg je ervan, van al die junistress.

7 manieren om junistress te overleven

  1. Doe als de meeste vaders en help één keer mee op school.
  2. Kies een schoolklus die je leuk vindt. Ben je goed in administratie, zamel dan het geld in voor het schoolkamp. Kun je goed koken, bied aan de hapjes te maken voor het afscheidsfeest.
  3. Voel je niet schuldig omdat je niet vaker meehelpt. Bedenk dat er altijd moeders zijn die helemaal niets doen. Om over vaders maar niet te spreken.
  4. Maak elke ochtend een nieuwe to do-lijst en streep af als je een klus hebt afgewerkt.
  5. Er zijn handige sites die je helpen bij het maken van een lijst van spullen die je mee moet nemen op vakantie. Bijvoorbeeld mijnvakantiechecklist.nl, inpaklijst.nl en meenemen.nl.
  6. Betrek je man bij de voorbereidingen. Geef hem bijvoorbeeld een gedetailleerde boodschappenlijst voor spullen die per se gekocht moeten worden voor de vakantie. Vertel hem dat hij niet thuis hoeft te komen voordat hij alles heeft.
  7. Ga uitgerust op reis; reserveer de eerste dagen van je vakantie om lekker veel te slapen en de koffers te pakken. Beter twee weken kamperen en ervoor en erna relaxed in- en uitpakken, dan gestrest beginnen aan een driewekenvakantie.
Reageer op artikel:
Gek van de juni-stress + 7 survival-tips
Sluiten