Gekloond: mijn man en zijn zoon

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het ging geleidelijk en toen ineens heel snel: ze lijken als twee druppels water op elkaar! Mijn stiefzoon is zijn kindervel ontgroeid. Zijn kaaklijn is steviger, zijn stem na wat aarzelingen definitief gedaald, zijn lengte voorbij die van mij. En dan heb ik het alleen nog maar over het uiterlijk!

Ik worstel met enige regelmaat met het – laten we het diplomatiek houden – bijzondere gedrag van mijn stiefzoon. Ik kan zijn denkpatronen niet altijd volgen, zijn planning niet of het gebrek daaraan. Ik kan mij storen aan zijn lamlendigheid en aan zijn eigengereidheid. Aan het feit dat hij zijn gordijnen nooit opendoet en zijn sokken als klontjes in de wasmand gooit. Zelfs zijn geur is me soms te veel. Oh, nou ben ik het diplomatieke toch voorbij.

Mijn man heeft daar heel veel minder moeite mee. ‘Oh zo was ik ook,’ zegt hij als ik moet mopperen, ‘ik snap dat wel.’ En dan kijkt hij vertederd naar zijn zoon. Ze liggen zij aan zij te grinniken op de bank als ze een of andere serie kijken die ze samen echt heel grappig vinden.

Mijn man haalt zijn schouders op als zoonlief de hele dag de hort op is zonder te melden waarheen. ‘Hij zal zich toch wel melden rond etenstijd?’ Ja, dat denk ik wel, en daar zit precies mijn pijnpunt. ‘Wat eten we?’ en ‘Waar is papa?’ zijn de twee dingen die mijn stiefzoon bij voorkeur tegen me zegt. Af en toe krijg ik ook de mannengroet – een beuk op mijn schouder – maar hij skipt bij voorkeur al het vrouwvolk in huis en richt zich alleen op zijn vader. ‘Papa!’

Het is allemaal mooi dat male bonding en natuurlijk ook heel goed dat mijn stiefzoon zo veel aan zijn vader heeft. Dat is een beetje zoals het is. En door zo’n pubertijd moet je toch maar heen met z’n allen. Andere kant van de medaille is dat ik ongevraagd een inkijkje krijg in het puberale leven van mijn echtgenoot en dat had ik ook best wel graag willen missen. Niet zo sexy. Ik ben – laat maar zeggen – heel blij dat hij uiteindelijk volwassen is geworden. Het is heel leuk dat hij een paar kinderlijke trekjes heeft weten te behouden, maar ik krijg via zijn zoon volop te maken met mijn echtgenoot in puber-vorm. En ik had mijn handen al vol aan de net-volwassen variant.

Een keer knipperen met je ogen en er zitten er twee aan tafel. Identiek! Beetje te veel van het goede. Het lijkt wel of er geen moeder aan te pas is gekomen, laat staan een stiefmoeder. Man kneedt kloon uit rib. Verliefde blik over tafel van vader naar zijn ‘mini-me’.

Ben ik jaloers? Kom ik waardering te kort? Snap ik die mannen niet? Ik ben opgegroeid in een vrouwengezin dat zal de boel ook niet helpen. Mijn man vindt dat zijn zoon het zwaar heeft met drie zusjes en zorgt voor extra mannensteun. Had ik daar wel over nagedacht? Nee, daar had ik niet over nagedacht. Is dit moeilijker voor mij omdat ik een stiefmoeder ben of worstelen andere moeders hier ook mee? Daar denk ik dus wel over na.

Reageer op artikel:
Gekloond: mijn man en zijn zoon
Sluiten