Genoeg is genoeg. Dit kunnen we Koekie niet langer aandoen

redactie 22 jun 2018 Blogs

‘Genoeg is genoeg!’ zei mijn vrouw afgelopen vrijdag tegen Jeugdzorg. Ze probeerde haar emoties in toom te houden, maar de trilling in haar stem was duidelijk hoorbaar. We hadden een moeilijke week achter de rug met Koekie, onze 11-jarige pleegzoon. De dagen voordat hij zijn moeder zou ontmoeten, waren onrustig, de dagen erna waren ronduit rampzalig.

Terug naar die zaterdagmiddag, waarop hij zijn moeder ontmoette. Ik mag hier, op verzoek van Koekie, niet te veel in details treden. Dus beperk ik me tot een paar hoofdpunten. Wij waren bijna een half uur te vroeg en moeder was ruim een uur te laat. We togen naar McDonald’s, want moeder was hongerig na de lange reis. Daar was het gezellig.

Bij eerdere bezoeken zorgde ik er altijd voor dat Koekie niet alleen was met zijn moeder. Nu deed ik dat even niet. Een van haar kinderen stootte een beker thee om. Er verscheen een schoonmaker om te dweilen. Ik ging buiten een sigaret roken. Toen ik terugkwam, hoorde ik moeder nog net de woorden ‘eigen kamer’ uitspreken. ‘Shit,’ dacht ik, ‘waarom ben ik een sigaret gaan roken?’ Maar ik liet niets merken.

Toen Koekie en ik, nadat we afscheid genomen hadden, terugliepen naar onze fietsen, pakte hij mijn hand vast. ‘Frans,’ zei hij, ‘mama vroeg of ik weer bij haar wilde wonen.’ Hij probeerde zo goed mogelijk, met wat vragen van mij tussendoor, te reconstrueren hoe het gesprek ging. Ze had wat onaardige dingen over mijn vrouw gezegd en ze had hem op dwingende wijze gevraagd of hij weer thuis wilde komen wonen. Wat heb je geantwoord, vroeg ik hem. ‘Ja,’ zei hij. Wil je dat ook echt, vroeg ik hem. Hij knikte nee. Waar wil je wonen, vroeg ik. ‘Bij jullie,’ zei hij. Maar je hebt de vraag van mama wel met ja beantwoord, zei ik. ‘Ja,’ zei hij. Er viel even een stilte. ‘Begrijp dat nou, Frans,’ zei hij. ‘Jij zou het toch ook niet leuk vinden als iemand dan nee zou zeggen tegen jou.’

Ik begreep hem helemaal en pakte zijn hand nog wat steviger vast. ‘Ik wil er niet meer over praten,’ zei hij. ‘Dat is allemaal te veel voor mij.’

Ik kon, vanwege zijn plotsklaps fraaie en volwassen manier van formuleren, een glimlach niet onderdrukken. Daarna kookte ik weer van woede. Waarom rotzooit een moeder met het hoofd van haar kind?

Thuis tijdens het eten spraken we er met zijn drieën nog wat over. Wij kunnen wel denken dat Koekie eeuwig bij ons wil blijven, maar we moeten het ook zeker weten. Dus maakten we hem duidelijk dat als hij graag terug wilde naar zijn moeder, wij ons uiterste best zouden doen om dat voor elkaar te krijgen. Dat we, als dat zou gebeuren, we evenveel van hem hielden, dat hij altijd welkom was hier, dat er altijd vakanties waren.

‘Nee nee nee,’ zei hij pertinent. ‘Ik wil hier blijven.’

De volgende dagen waren emotioneel. Hij barstte om het minste of geringste uit in huilbuien. Hij leek soms wel weer een 4-jarige. Zat hij bij mijn vrouw op schoot terwijl de tranen over zijn wangen stroomden.

Dus was het niet meer dan logisch dat mijn vrouw tegen Jeugdzorg zei: ‘Genoeg is genoeg!’ Koekie is nu vierenhalf jaar thuis weg en woont drie jaar en vier maanden daarvan bij ons. Zonder enige zekerheid waar hij morgen en overmorgen zal wonen. Het is een soort richtlijn binnen Jeugd- en Pleegzorg dat je een kind niet langer dan anderhalf jaar in zo’n onzekere situatie laat zitten, maar Koekie bungelt nu al bijna drie keer zo lang in de lucht. ‘Misdadig is dat,’ zei ik.

‘Dit kunnen we niet meer lang aan,’ zei mijn vrouw. ‘Het leven van hem kan pas echt beginnen als hij zekerheid over de toekomst heeft.’

We namen toekomstscenario’s en de agenda door. Komende week begint het onderzoek van de Kinderbescherming, aan de hand waarvan de Familierechter een definitief besluit zal gaan nemen over Koekie. Maar eerst hebben we volgende week nog een zitting van de Kinderrechter. Die verlengde namelijk een halfjaar geleden de ondertoezichtstelling met een jaar en de uithuisplaatsing met een halfjaar. En dat halfjaar zit er bijna op.

‘Maar we gaan onmiddellijk in beroep als hij bepaalt dat Koekie terug moet naar huis,’ zei Jeugdzorg.

‘Het moet definitief geregeld worden, en snel,’ zei mijn vrouw.

‘Wat we nodig hebben is een uitspraak van de rechter op papier,’ zei ik. ‘Zodat Koekie kan zien, dat hij echt ergens thuishoort en dat hij echt hier kan blijven en dat niemand daar ook nog maar iets aan kan veranderen.’

Stoere taal, maar voorlopig gaan we weer een even spannende als onzekere tijd tegemoet.

Reageer op artikel:
Genoeg is genoeg. Dit kunnen we Koekie niet langer aandoen
Sluiten