Gewone mensen spreken gewonemensentaal

redactie 21 jun 2018 Blogs

Post van het College van zorgverzekeringen.

In augustus had ik bezwaar aangetekend tegen de verlaging van Yaëls persoonsgebonden budget (pgb). Het Centrum Indicatiestelling Zorg (CIZ) verklaarde mijn bezwaar in november ongegrond en stuurde de conceptbeschikking, zoals dat dan heet, voor advies door naar het College voor zorgverzekeringen. Dat is namelijk de procedure als een bezwaar ongegrond verklaard wordt. Het College voor zorgverzekeringen vindt nu dat het CIZ de conceptbeschikking onvoldoende onderbouwd heeft. Het CIZ moet de indicatie dus beter onderbouwen en daarbij ook Bureau Jeugdzorg consulteren, omdat er naast een verstandelijke beperking en een somatische aandoening sprake is van een psychiatrische grondslag, Yaëlls autisme.

Mijn bezwaar diende ik in augustus in, we zijn inmiddels een halfjaar verder en we weten nog niets. Ja, dat de conceptbeschikking onvoldoende onderbouwd is. Tot die conclusie was ik zelf ook al gekomen, dus daar ben ik blij mee. Maar verder is het weer afwachten geblazen.

Nadere onderbouwing dus. Dat wordt weer een hele papierwinkel, denk ik cynisch. Herindicatieteam zus of bezwaarteam zo wil vast weer aanvullende informatie.

Want we mogen dan een halfjaar en tientallen pagina’s dossier verder zijn, niemand van het hele CIZ heeft Yaël ooit gezien. Vindt u dat raar? Nou, ik dus ook. Zeker als je bedenkt dat onze staatssecretaris van VWS het veelvuldig heeft over ‘de menselijke maat in de zorg’.

Dat is het merkwaardige van zorgindicaties in deze tijd: het is een louter administratieve toestand geworden. In een groot kantoor zitten achter hun bureaus al die teams indicaties uit hun computer te toveren. In een ander groot kantoor zitten andere teams te controleren of die indicaties wel goed besteed worden. Ongetwijfeld allemaal aardige en capabele mensen, maar wel mensen die op grote afstand opereren van de cliënten om wie het gaat.

In mijn omgeving zie ik voortdurend dat taalvaardige, assertieve ouders, de groep waartoe ik mijzelf maar even reken, betere indicaties krijgen voor hun kinderen dan ouders die niet zo doortastend zijn en die niet begrijpen dat je de beleidsregels goed moet bestuderen, of die niet eens weten waar je die zou moeten vinden.

Om een voorbeeld te geven: in de nieuwe beleidsregels staat vrij precies omschreven wat je wel uit het pgb mag bekostigen en wat niet. Zo staat er dat oppassen niet bekostigd mag worden uit het pgb, maar toezicht houden wel. Een of ander beleidsteam heeft dus in al zijn wijsheid bedacht dat er een verschil is tussen oppassen en toezicht houden.

Een ingewijde in deze wereld vertelde mij dat deze taalkundige haarkloverij soms grote gevolgen heeft. Zo zijn er mensen die in hun aanvraag aan het CIZ schrijven dat ze echt meer oppas nodig hebben voor hun zoon, dat het zo niet langer gaat. En dan zeggen ze bij het CIZ: ‘Maar huurt u oppas in van het pgb? Maar dat is niet de bedoeling!’ Dat de jongen in kwestie bijvoorbeeld meervoudig gehandicapt is, geldt dan even niet. Regels zijn regels en de oppas mag niet uit het pgb betaald worden. Terwijl elk mens begrijpt dat deze ouders toch moeilijk hun 16-jarige nichtje voor 5 euro per uur op hun zoon kunnen laten passen, maar dat ze wel ontlast moeten worden.

Ouders die zich een beetje in de regels hebben ingelezen, weten dat er woorden zijn die ze moeten vermijden. Maar eigenlijk is dat de omgekeerde wereld. Gewone mensen gebruiken gewonemensentaal en dat moeten ze vooral blijven doen. Je kunt niet van mensen verwachten dat ze zich, om aanspraak te maken op passende zorg voor hun kind, eerst het ingewikkelde beleidslingo eigen maken. Dat ze pas een goed pgb kunnen krijgen als ze netjes opschrijven dat hun kind ‘bovengebruikelijke persoonlijke verzorging en individuele begeleiding behoeft’.

Ik denk dat het systeem zoals dat nu bestaat, dit soort absurdistische toestanden in de hand werkt. Een systeem dat zo veel afstand houdt van de mensen om wie het eigenlijk gaat, dat zo uitgaat van regelgeving, moet wel wantrouwend worden. Bewijs maar dat uw kind gehandicapt is. Kan uw kind niet naar school? Waar blijkt dat dan uit? Papieren willen we!

Ik hoop dat iemand van het CIZ in onze zaak nu eens op het lumineuze idee komt om een kop koffie te komen drinken, ik bak een taart voor bij de koffie! Dat de persoon Yaël nu eens zichtbaar wordt. Dat ik eens een CIZ-medewerker in de ogen kan kijken terwijl ik over Yaël vertel en dat ik eens niet mijn schrijfvaardigheid hoef in te zetten.

Dat lijkt me niet alleen een stuk menselijker, maar ook veel efficiënter, en dus goedkoper.

Reageer op artikel:
Gewone mensen spreken gewonemensentaal
Sluiten