Gezinsblues dus

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het is misschien een beetje een taboe, maar ik heb in het weekend wel eens iets wat je het best zou kunnen omschrijven als gezinsblues.

Yaël is in het weekend grotendeels thuis. De dagbesteding is dan dicht en haar logeernacht is door de week. Onder normale omstandigheden is dat prima te doen. Het is best hard werken, maar ook gezellig. Met normale omstandigheden bedoel ik dat er zaterdag en zondag de hele ochtend begeleiding is voor Yaël. Zaterdagochtend ga ik dan naar yoga en daarna naar Albert Heijn. Hanno gaat naar de markt en meestal ook nog koffie drinken met zijn broer. En zondagochtend komt er een begeleidster die Yaël een paar uurtjes meeneemt. Dan is het huis even doodstil en zet Hanno koffie voor mij uit de caffettiera, verschans ik me met de weekendkranten op de bank en voel ik me gelukkig. En als Yaël dan na een uur of twee weer thuis is, ben ik altijd blij haar terug te zien.

Ja, dat klinkt allemaal vrij riant en luxueus en ja, ik hoor de Hollandse onderbuik al borrelen: 'Zo, dat doet maar. Dat gaat lekker op zaterdag naar yoga, omdat ze geen zin heeft om voor haar kind te zorgen. En die oppas wordt dan betaald uit het persoonsgebonden budget, van mijn belastingcenten. Het moet niet erger worden in dit land.'

Ik weet dat sommige mensen zo denken omdat ik wel eens een reactie van dit kaliber op een van mijn blogs gehad heb. Daar stond dan dat mijn dochter een persoonsgebonden budget had, 'omdat ik zo nodig moest werken'. Dussss.

Iedereen met een gehandicapt kind weet dat het iets anders ligt. Maar goed, voordat ik me aan het verdedigen ben (ik wil het best een keer uitleggen hoor, maar liever een andere keer), gezinsblues dus.

Die gezinsblues houdt zich gedeisd als er voldoende ondersteuning is. Maar als die ondersteuning er niet is omdat begeleidsters nu eenmaal ook wel eens ziek of met vakantie zijn, slaat die vaak toe. Dan bestaat het hele weekend uit zorgen en dat wordt me een beetje te veel. Dan wordt Yaël me een beetje te veel en dan voel ik me daar schuldig over en dan vind ik mezelf stom omdat ik me daar schuldig over voel en dan raak ik een beetje verstrikt in mijn gedachten over Yaël en de zorg voor haar.

Maar met de hulp op zaterdag- en zondagochtend is het weekend echt een weekend. Bedrijvig, want als werkende moeder verschoon ik in het weekend ook bedden, draai ik wassen en werk ik strijkgoed weg, zorgrijk, met Yaël, maar ook met het gevoel van vrijheid dat bij het weekend hoort. Met tijd om eindeloos over Yaëls ruggetje te wrijven, uitgebreid te koken en rustig mijn koffie te drinken.

Het is denk ik het gevoel dat elke moeder van een gehandicapt kind kent. In het beste geval ben ik blij als ik Yaël even aan de zorg van anderen kan toevertrouwen en ik ben ook altijd blij als ze daarna weer 'van mij' is. Als het onverhoopt anders loopt, realiseer ik me weer even hoe dun de lijn is tussen genoeg zorg en te veel zorg. 

Reageer op artikel:
Gezinsblues dus
Sluiten