God? Wie is God?

Wat gebeurt er als je je kinderen opvoedt zonder geloof? Niets, dacht ik tot voor kort. Maar ik begin er nu toch aan te twijfelen. Zelf heb ik een katholieke opvoeding gehad; een wens die – toen ik 10 jaar oud was – vanuit mijzelf kwam, en waar mijn ouders direct gehoor aan gaven. Inmiddels ga ik niet meer naar de kerk, lees ik geen bijbel, bid ik niet meer, en geloof ik eigenlijk ook niet meer in God.

Opgroeien met een geloof is meer dan bidden en naar de kerk gaan. Terugkijkend op mijn jeugd heb ik via het geloof ook waarden en normen meegekregen, sociaal bewustzijn, een brok cultuureducatie en aanraking met literatuur. Kinderen die onbekend zijn met het geloof kunnen vragen stellen en opmerkingen maken waar ik met mijn oren van sta te klapperen. Neem bijvoorbeeld mijn eigen kinderen:

Vorige week Sint Maarten. Ik vond ze nog te klein om langs de deuren te gaan. 'Als jullie 6 en 7 zijn, mogen jullie met lampionnen langs de deuren. Nu mag je iets lekkers geven aan de kinderen die aanbellen.' Ik vervolgde mijn verhaal met een reeks instructies: ˜Jullie moeten de kinderen wel goed uit laten zingen en niet vergeten na afloop te klappen. Ook moet je vragen wie Sint Maarten was, en alleen als ze het goed weten, krijgen ze snoep.' Dit laatste gaf vooral mij voldoening. Een kleine wraakactie naar de bedenkers van het Sint Maarten-vreetfestijngebeuren. Alsof kinderen tegenwoordig niet genoeg worden vetgemest in deze periode van Sinterklaas en Kerst.

De volgende dag vraag ik Sam tijdens het ontbijt wat hij van Sint Maarten heeft gevonden. ˜Leuk,' is zijn antwoord. Het was me opgevallen hoe het verhaal dat ik erover verteld had, was veranderd in een versie waarin Sint Maarten niet zijn cape aan een zwerver, maar een deel van zijn jurk afstond aan een piemelnaakte man. De overbuurjongen wist ook wat interessante details te noemen, namelijk dat Sint Maarten naar zijn weten dood was, maar dat hij hier nog wel ergens in de buurt scheen te wonen. Hoe deze twee mededelingen met elkaar te rijmen vielen, was mij niet geheel duidelijk, maar mijn kinderen knikten er ernstig bij. De heiligverklaring werd door mijn kinderen uitgelegd als ‘…en toen mocht hij voor de kerk werken…’ Op zich wel leuk gevonden, maar niet wat ik verteld had. Ik greep het moment aan om nog maar eens uit te leggen wat ‘heilig’ was.

Heilig is dat je heel bijzonder bent, dat je iets Hemels over je heen krijgt, iets van God.

Mijn zoon keek me verbaasd aan. ‘God? Wie is God?’

‘God is een oude man met een lange grijze baard,’ antwoordde ik.

‘Sinterklaas?’

‘Nee. Hij zit op een troon in de hemel en is de baas van alles en iedereen. Hij heeft alles gemaakt, hij weet alles, hij ziet alles, en ga zo maar door.’

‘Oh, cool!’

‘Cool? Hoezo cool?’

‘Ik wil ook de baas zijn van alles en iedereen. Ik wil gewoon God zijn.’

‘Dat mag je niet zeggen.’

‘Waarom niet?’

‘Gewoon niet. Dat is niet netjes! Dat vindt God niet goed als je dat zegt.’

‘Waarom niet? Ik wil echt God zijn. Ik vlieg gewoon naar de hemel, net als Superman, en dat ga ik met God vechten. Zo tjak, tjak, en dan schop ik hem van zijn troon!’

‘Jezus mina!’ wil ik roepen, maar ik slik het net op tijd in. Sam lijkt de smaak te pakken te hebben. Zijn ogen glinsteren. Hij zwaait zijn rechterarm wild heen en weer, alsof hij een levensgroot zwaard heen-en-weerzwiept.

Ik kijk bedenkelijk naar mijn zoon en denk aan de schoolklassen vol Turkse en Marokkaanse kinderen die ik voor mijn werk bezoek. Qua taalontwikkeling mogen deze kinderen misschien kampen met een achterstand, ik durf te wedden dat je ze niet hoeft uit te leggen waarom het niet gepast is om te fantaseren over hoe je Allah van zijn troon stoot.

‘Ik bedoel gewoon dat mensen ervan kunnen schrikken als je dat soort dingen zegt.

Sam kijkt teleurgesteld. ˜Maar ik meen het toch niet echt. Ik doe maar alsof

Oke zucht ik. ˜Dan is het goed.

Reageer op artikel:
God? Wie is God?
Sluiten