Griezelen op kamp

antwoord

Het hoort er een beetje bij: een spannende speurtocht of dropping bij een (school)kamp. Achteraf is het heel stoer en hebben kinderen er mooie verhalen over: hoe eng iets was, hoe sommigen schrokken en gilden. 

Vooraf is het spannend en doen wilde verhalen de ronde over wat hen allemaal te wachten staat. Voor velen leuk, voor anderen helemaal niet leuk, angstaanjagend of heel naar – en dat ga je niet zo snel beamen in een klas vol stoere kinderen. En als je weet dat het komt en je vindt het helemaal niet leuk of zelfs echt eng, kun je behoorlijk gaan opzien tegen dat leuke schoolkamp. 

Ik vind kinderen van 10 jaar die voor het eerst op kamp gaan erg jong voor zo’n soort activiteit. De impact kan behoorlijk zijn en het is de vraag of de kinderen zich veilig genoeg voelen om te durven zeggen dat ze het heel spannend vinden. Het moet toch niet zo zijn dat kinderen hierdoor gaan opzien tegen een kamp. 

De activiteit is kennelijk een traditie en ook al aangekondigd. Aan jullie als begeleidingsteam de taak het zo vorm te geven dat het voor álle kinderen leuk spannend blijft. Misschien kun je dat als nieuwkomer bespreken met de juf en de anderen.

  • Ik zou aankaarten dat er wellicht kinderen zijn die het helemaal niet leuk vinden, er van te voren al tegen opzien en er na afloop echt last van kunnen hebben. Voor sommige kinderen is drie dagen kamp sowieso al een heel spannende tijd. Denk goed na over de griezelverhalen die je vertelt, maak ze niet zo levensecht dat er kinderen echt angstig van kunnen blijven na afloop. Psychopaten en moordenaars klinkt wel heel realistisch. Een spannend sprookje kan net zo goed en heeft een heel andere impact. 
  • Ik heb veel van dit soort speurtochten/droppingen gedaan met middelbare scholieren op hockeykampen en qua invulling hoef je echt geen gekke dingen te doen om het leuk spannend te maken. Haal de echte gruwelijkheden eraf en creëer een spannende, onwetende sfeer en een sprong uit de bosjes heeft al groots effect. Zeker voor deze leeftijd!
  • Wij hielden er altijd rekening mee dat niet alle kinderen het even leuk vonden of aan konden, en gaven de kinderen de ruimte dit aan ons te vertellen. Zo maakten wij 1 of 2 groepjes; met kinderen die dit hadden aangegeven en met kinderen van wie wij dachten dat het misschien veel voor ze was en die dat niet zo snel zouden zeggen. Daar bleef een van ons (extra) bij; bij deze groepjes kondigden we het van tevoren aan als er iets zou gebeuren. Door in groepen te vertrekken kun je deze groepjes gewoon een stuk minder laten schrikken onderweg. En valt het ook niet zo op voor de anderen – want dat is dan ook weer niet zo stoer misschien. De begeleiders wisten dat dit de eerste twee groepjes waren en we maakten het dan gewoon minder eng. 
  • Misschien ook een goeie om voor te stellen: laat de kinderen anoniem vertellen (via een briefje) of ze het wel of niet leuk vinden zo’n heel spannende activiteit. Door het anoniem te houden kan elk kind het eerlijk zeggen en kun je op basis daarvan ook met de kinderen praten. Dan kun je ze ook duidelijk maken dat ze het mogen zeggen als ze er niet aan willen meedoen of als ze met extra begeleiding in een groepje willen waar het minder spannend voor wordt gemaakt. 
  • Ik vind het hoe dan ook heel belangrijk dat de juf kinderen de mogelijkheid geeft niet mee te doen als ze dat niet willen. En dat zij een sfeer kan creëren dat elk kind dat ook durft te zeggen in de groep! 

Hopelijk kunnen jullie er zo een leuke spannende activiteit van maken en de impact beperkt houden. Stel de kinderen die er echt tegen gaan opzien vooraf en op het moment zelf op hun gemak. 

Reageer op artikel:
Griezelen op kamp
Sluiten