Groep 8: Afscheidswals

redactie 21 jun 2018 Blogs

Jasper en ik zijn een weekend samen weg op een stedentrip in Malaga terwijl oma in de Vinexwijk het fort bewaakt. Dat is best een uitdaging met het volle programma van de kinderen. Sarah moet naar zwemles, Milo heeft een voetbaltoernooi en Anne heeft op zaterdagavond een feestje van haar vriendin Kiki in het thema ‘gek’. Het is het eerste feestje in een lange serie van afscheidsmomenten tot aan de zomervakantie van haar vertrouwde vriendinnenclubje. Deze keer mag ze ook blijven logeren.
Zaterdagmiddag bel ik even naar huis om te horen hoe het gaat. Ik krijg Anne aan de lijn. Oma blijkt op pad met de andere twee en Anne is druk haar outfit bij elkaar aan het zoeken.

‘Ik doe mijn gele jurk aan uit Barcelona en dan met een roze zonnebril en dan mijn haar in twee staarten,’ roept ze door de telefoon.
‘Wil je oorbellen van me lenen?’ vraag ik toeschietelijk.
‘Oh ja, die lange met die glimmende steentjes.’
Op de achtergrond hoor ik hoe Anne naar mijn kast lopen en in de laatjes gaat spitten. ‘Ik zal er heel erg voorzichtig mee doen, mama,’ belooft ze.
Ik slik nog net in dat ik die oorbellen zelf ook een keer voor een verkleedfeest heb gekocht bij de drogist voor een paar euro en dat het niet uitmaakt als ze kwijtraken. Op een of andere manier voelt het niet als het meest pedagogisch om dat te doen.

We kletsen nog even verder en vlak voor we ophangen vraag ik: ‘Wie komen er eigenlijk?’
‘Oh de hele klas plus nog wat kinderen uit 8B. Ik hang nu op. Dáág,’ roept ze.
En dan is het stil.

De hele klas? Plus kinderen uit 8B? Ik mijmer even door op mijn stoel in de zon. Blijven die dan ook allemaal slapen? Waar zijn de ouders van Kiki? Passen al die kinderen in de flat waar Kiki woont? En weet mijn moeder wel waar het precies is? Zouden er geen ruzies ontstaan? Soms is er zoveel onrust in de klas dat het ook tussen de kinderen knettert.

Ineens voelt Malaga toch best ver weg. Zal ik nog een keer bellen? Dat is ook zo bemoeierig.

Dan piept mijn telefoon. Anne appt een foto van het eindresultaat van haar verkleedpartij.
‘Mooi’ app ik terug en ik maak meteen van de gelegenheid gebruik. ‘Blijven de ouders van Kiki bij het feest? Of zijn jullie alleen thuis? #bezorgde moeder.’ Dat laatste zet ik erbij om toch even een knipoog toe te voegen als een zogenaamd twitterbericht.

Ik krijg meteen een berichtje terug. ‘Haar moeder blijft erbij, #kinddathooptdatdejongensnormaaldoenenhetfeestjenietverknallen

Ik lach hardop en reageer met: ‘#moederdiebegrijptwatjebedoeltmaaralstipheeftdatjevooraljeeigenfeestjemoetmaken #havefun’ met dansende poppetjes erbij. Ik krijg per ommegaande een ‘#zalikdoen’ terug.

Het grote loslaten is begonnen. En ik vind het een verdomd lastig proces. Het lijkt nog maar zo kort geleden dan ze met haar blonde krulletjes bij mij op schoot zat. Nu zit ze ook nog wel eens op schoot maar het voelt toch anders. En straks gaat ze de wijde wereld in. De kunst is, denk ik, om met humor de verbinding te blijven houden. En dat is vandaag best gelukt!

Reageer op artikel:
Groep 8: Afscheidswals
Sluiten