Groep 8: de eerste open avond

redactie 21 jun 2018 Blogs

Half zeven ’s avonds. Anne, Jasper en ik zijn in de auto onderweg naar de eerste open avond. Op het programma staat het Hyperion Lyceum, de voorlopige nummer twee van Anne’s top 5. De school bevindt zich achter het Eye, het filmmuseum in Amsterdam-Noord.

Het sneeuwt en het is druk op de weg. Een lange slang van rode achterlichten slingert voor ons uit. Hoe dichter we bij de school komen, hoe langzamer de file vooruit kruipt.
‘Er is vast een belangrijke première in Eye,’ denk ik hardop.
‘Nee hoor,’ zegt Jasper, ‘iedereen komt voor de open avond.’
Drommen mensen zie ik lopen. ‘Zo druk voor een open avond? Dat kan niet. Er is vast iets in Eye. Wedden?’

Die weddenschap verlies ik. Het blijkt één grote optocht richting het schoolplein. Daar worden we verwelkomd met vuurkorven en warme chocomelk. Ik krijg helemaal een kerstavondgevoel; gezellig samen met z’n allen in winterse sferen!

Op het plein staat een grote partytent waar de rector voor ouders en kinderen een verhaal over de school houdt. Anne trekt aan mijn mouw. ‘Dat is saai hoor mam, kom, we gaan daar naar binnen.’ Ze wijst op het hoofdgebouw.

In de gang deelt een groepje blije en hulpvaardige leerlingen in herkenbare paarse T-shirts plattegronden uit. ‘Heeft u vragen mevrouw? Kunt u het vinden?’ De hal, waar je ook nog koffie, thee en fruit kunt krijgen, is bomvol. Met veel bekende gezichten van onze eigen basisschool. Steeds als ik een praatje aan wil knopen, krijg ik een por van Anne. ‘Kom nou mam…’
We laten ons meevoeren in een stroom van heel veel ouders en kinderen langs de lokalen. Ondertussen vermaakt Jasper zich met het spotten van BN-ers.

Anne wil nergens naar binnen. Blijkbaar is het toch spannend om zomaar ergens bij te gaan zitten. Dus gaan we verderop kijken in het bijgebouw. In het tekenlokaal is het ineens een oase van rust. Er liggen grote fotokopieën klaar met een zwart-wit portret dat je kan bewerken. Op een standaard in het midden van het lokaal hangen voorbeelden van andere kinderen.

Anne gaat aan tafel zitten achter een bord met klodders verf. Ze maakt drie tekeningen achter elkaar. De juf komt bij haar staan en wijst enthousiast op de verandering die zichtbaar is in Anne‘s werk: ‘Steeds meer durf en lef zie ik.’
Na deze bemoedigende woorden is Anne klaar voor nog een proefles. Het wordt klassieke talen. Met z’n drieën zitten we achter in het lokaal. In een flits denk ik dat een eindexamenleerling de blaadjes uitdeelt, maar het blijkt de docente zelf. Jong, super enthousiast en bevlogen vertelt ze over de Griekse en Latijnse woorden die nu nog in onze taal te herkennen zijn. Jasper kijkt heel erg geïnteresseerd maar ik vraag me ernstig af of dat nou vanwege de Griekse en Romeinse goden is.

Twee leerlingen van de school vullen de docente aan waar nodig. Op de vraag van een ouder waar je klassieke talen nou voor kunt gebruiken zegt één van de twee jongens vrolijk: ‘Nou eigenlijk nergens voor, maar je lijkt wel heel slim. Want je weet vaak wat iets betekent.’

Na de klassieke les gaan we door naar het lokaal van geschiedenis en aardrijkskunde. Naast de lesboeken die gebruikt worden, liggen allerlei spellen en mindmaps die door leerlingen zijn gemaakt. Dat is volgens de school dé manier om kennis op te doen: samen iets maken. Het ziet er ontzettend creatief en leuk uit. En ook hier weer enthousiaste leerkrachten die met passie praten over vakoverstijgende projecten en hoe kinderen samen werken en leren. Dan is het inmiddels kwart voor tien geweest. Nog even snel Anne’s tekeningen ophalen en dan lopen we in een veel kleinere stroom weer richting auto.

Samen met ons waren er ruim vierhonderd mensen op bezoek. Vierhonderd in drie uur tijd! Dat is wel erg veel. Anne ziet zichzelf hier ook wel rondlopen. ‘Maar’ zegt ze ‘het blijft wel mijn nummer twee.’ Ik vraag me af of je al het enthousiasme van vanavond wel kunt overtreffen, want stiekem zou ik hier zelf best nog een jaartje naar de middelbare school gaan.

Reageer op artikel:
Groep 8: de eerste open avond
Sluiten