Groep 8: de spanning bouwt zich op

redactie 21 jun 2018 Blogs

Anne heeft een paniekerige blik in haar ogen als ze thuiskomt uit school: ‘Ze hebben de Cito vervroegd!’
Onze school is dol op toetsen en gebruikt het leerlingvolgsysteem. Dat betekent dat mijn kinderen een paar keer per jaar een Cito-toets krijgen. Met als klap op de vuurpijl de Cito-eindtoets, die dit jaar voor het eerst in april is en niet langer in februari.
Blijkbaar is er een vergissing gemaakt in het rooster dat we aan het begin van het schooljaar kregen. Dat rooster schrijf ik dan keurig over op onze reusachtige gezinsplanner en hang die aan de koelkast. Dat is ons houvast voor de rest van het jaar en daar zou dus nu de juiste Cito-datum niet opstaan.
Herrie in de tent.

We proberen Anne gerust te stellen dat het allemaal wel goed komt, dat ze vooral lekker moet gaan slapen en zich niet te druk moet maken. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Het feit dat er ineens een onverwachte verandering is opgedoemd aan de voorspelbare horizon is voor haar moeilijk te accepteren. Bozig blijft ze erop hameren hoe belachelijk het is dat ze ineens zomaar twee weken toetsen heeft en hoe belangrijk die wel niet zijn. Nog lang die avond somt ze dreunend de klasgenoten op voor wie het probleem nog urgenter, vervelender en afschuwelijker is.

Ondertussen vraag ik me vertwijfeld af of ik iets met deze situatie zou moeten. Een verklaring aan de juf vragen, de directrice bellen hoe dit mogelijk is of checken bij andere ouders? Ik weet het even niet. Bovendien heb ik ook een lange en intensieve dag achter de rug, dus ik schenk een wijntje in en plof op de bank. En zoals het vaak gaat met problemen, als je maar lang genoeg wacht zijn ze ineens verdwenen. En dus is het ineens anderhalve week later en zijn de toetsen alweer achter de rug.

Naïef dacht ik dat daarmee de rust was weergekeerd, maar niets is minder waar, want daar doemt de volgende cliffhanger alweer op: het adviesgesprek. Dat is volgende week. Dan hebben we een gesprek met de juf over wat een passend middelbareschoolniveau is voor Anne. Hoewel we vol vertrouwen zijn, is het reuze spannend om zo met z’n drieën tegenover de juf te zitten. Het is toch een beetje alsof je tegenover een jury zit. En dan moeten we ons ook nog bijtijds inschrijven voor dit gesprek, anders ben je echt het haasje met onmogelijke tijdstippen als 7:15 uur op vrijdagochtend, of zoiets.

Ik zucht eens diep. Vanaf de eerste week van januari is het één lange hordeloop tot aan het afscheidsfeest van groep 8. Vol enerverende momenten, niet alleen voor Anne maar voor haar hele klas, alle ouders en andere aanverwanten. Al die spanning en zenuwen bouwen zich collectief op, hier in de Vinexwijk. En dan hebben we de open dagen en de officiële Cito-eindtoets in april nog niet eens gehad.

Ik geloof dat ik ineens heel erg aan vakantie toe ben.

Reageer op artikel:
Groep 8: de spanning bouwt zich op
Sluiten