Groep 8 en afscheid nemen

redactie 22 jun 2018 Blogs

‘Hier,’ Anne duwt me een ouderwets bruin kladblaadje onder mijn neus. Met hanenpoten is er een snel lijstje op gekrabbeld.

‘Wat is dit?’ vraag ik verwonderd.
‘Scholen die me wel leuk lijken,’ zegt ze terwijl ze alweer verzonken is in een mobiel chatgesprek met haar vriendinnen.

Ik bekijk het lijstje en de oude klassiekers schieten voorbij: Vossius, Barlaeus, St Ignatius. Maar ik zie ook nieuwe namen als Hyperion Lyceum, Damstede en Het Cartesius. Negen toekomstige middelbare scholen staan erop.

Met het lijstje in mijn handen staar ik naar buiten. Het lijkt een week geleden dat ik met mijn blonde kleuter in de bakfiets naar Artis fietste, haar voorlas in haar knusse kinderbedje uit  Pluk van de Pettenflat en Otje. Voor haar verjaardag vraagt ze nu ‘kaartjes voor het concert van Katy Perry (ik mag nog wel mee), mijn schoenen passen haar bijna en welke boeken ze nu precies leest weet ik niet eens.

Ik had altijd gedacht dat we de grote stad uit zouden zijn tegen de tijd dat de kinderen naar de middelbare school gingen. Naar een veilig klein stadje of misschien zelfs een landelijk dorp weg van de randstad, met middelbare scholen op acceptabele en veilige fietsafstand. Maar ‘Life is what happens to you, while you’re busy making other plans’ zong John Lennon al. Dus ruilden we na jaren ons appartement in Amsterdam-West voor een eengezinswoning in de Vinex-wijk van de grote stad. Anne begon toen net aan de basisschool, Milo zat nog op de crèche en de overstap naar de middelbare leek een leven ver weg.

In de jaren daarna begon het langzaam tot me door te dringen dat we niet in dat pittoreske kleine stadje met middelbare school om de hoek zouden belanden. Het fijne, bekende beeld van mijn eigen jeugd. Maar die vlieger gaat niet op en mijn oudste dochter zal vanaf september in het grote Amsterdam haar verdere schoolcarrière vervolgen. Om daar te komen zal ze zich dagelijks in het idioot hectische verkeer storten. In gedachten zie ik haar gaan met wapperende haren op haar blauwe fiets; langs coffeeshops en enge mannen, zich tussen vrachtwagens met enorme dode hoeken door manoeuvreren, toch nog net door het rood voor die auto langs schieten en op plekken terechtkomen die ik zelf niet eens ken. 

Ik schud het beeld uit mijn hoofd. Ik moet vertrouwen hebben dat ze het kan, dat ze wijs genoeg is om zichzelf te redden. Al een paar jaar kijk ik bij de buren af. Ik zie hun kinderen tenslotte ook iedere ochtend gaan en iedere middag weer thuiskomen.  Al helpt het niet dat mijn buurmeisje zei dat ze ‘gewoon op het Leidseplein wat gaat drinken’, toen ik vroeg wat ze in een tussenuur zoal doet.

Ik zucht en klap mijn laptop open om bij de scholen op het lijstje de opendagen te bezoeken. Na een uurtje surfen is het lijstje compleet. Het wordt nog druk in februari.

Reageer op artikel:
Groep 8 en afscheid nemen
Sluiten