Groep 8: het afscheidsfeest

redactie 22 jun 2018 Blogs

Ineens is het zover. De laatste dag op de basisschool voor Anne. Om drie uur wordt groep 8 uitgezwaaid door de hele school en daarna is er met een groepje ouders en kinderen een spontane picknick op het strandje om de hoek.

Ik sta met een bakfiets vol handdoeken, stokbroden en pakjes appelsap te wachten voor de school tot Anne naar buiten komt. Als ik haar zie, zwaait ze opgetogen en rent op me af. Ik strek mijn armen uit om haar op te vangen en haar een dikke knuffel te geven. Maar ze duikt er behendig onder door; voor knuffels van haar moeder in het openbaar is ze nu veel te groot.
Ze gooit met een zwaai haar tas in de bakfiets en roept: ‘Ik ben alvast naar het strand met Cloé en Kiki. Doei!’ Even later fiets ik er met mijn volle bakfiets achteraan.

Onze jongste, Sarah, wil zwemmen dus ik sta aan de rand van het water en kijk naar de 8ste-groepers die verderop achter elkaar aan rennen. Zo heb ik mooi de tijd om uitgebreid het groepsproces te observeren. 
De stoerste jongen rent achter het mooiste meisje aan. Haar vriendin probeert dat te verhinderen door hem nat te spatten en heel hard te gillen. Maar hij negeert haar volkomen en laat zich met een soepele snoekduik onder water glijden. Het mooie meisje doet natuurlijk of ze volkomen verrast is als hij ineens vlak voor haar naar boven springt, zijn krullen wild uitschuddend. Terwijl ik duidelijk heb gezien dat ze hem al die tijd vanuit haar ooghoeken in de gaten houdt. Als twee kraanvogels in een baltsdans houden ze elkaar bezig, terwijl de andere kinderen niks in de gaten hebben en gewoon tikkertje spelen.

Anne rent langs. ‘Waarom sta jij hier?’ vraagt ze ondertussen.
‘Sarah wil zwemmen.’ Ik wijs op haar zusje die met haar Lion King bandjes om tevreden ronddobbert.
‘Oké, maar niks doen waar ik me voor schaam, oké?’ En weg is ze.
Ik denk aan de tijd dat ik mijn moeder angstig vroeg wat ze zou aantrekken. Die kon er nogal hippieachtig bij lopen. Ik kan me de schaamte voor je ouders nog goed herinneren.
Dus wanneer ik een uur later voor mijn kledingkast sta om me om te kleden voor de feestelijke filmpremière – bij ons op school geen eindmusical voor groep 8 maar een film – vraag ik voor de zekerheid aan Anne welke jurk ze het leukste vindt.

En daar gaan we, pico bello gekleed naar het afscheidsfeest. Er is een praatje van de directrice, een praatje van de juf, de film, een cadeau van de kinderen en daarna heel veel chips en cola met discomuziek. Na een uurtje worden we de school uitgeveegd. En dan zie ik hem plotseling ook weer: de stoere jongen met de krullen. Nu met trillende lippen en tranen in zijn ogen. Om mij heen zie ik ineens allemaal huilende kinderen en geëmotioneerde ouders.

Zelf heb ik gek genoeg weinig last van emotie – terwijl ik het bij de commercial van het Wereld Natuur Fonds al niet droog hou. Ik denk dat ik me net als Anne vooral verheug op de spannende stap die er aankomt. Op haar nieuwe vriendinnen, de verse schriften, het leuke schoolkamp, de verschillende vakken en alle geweldige momenten die ze op haar nieuwe school gaat beleven.

Maar zo is het niet voor iedereen. Een paar van Anne’s vriendinnen zijn ontroostbaar. Om het definitieve afscheid nog maar even uit te stellen, verhuizen we met een groep ouders en kinderen naar een terras in de buurt. Daar spelen de kinderen in de zwoele zomeravond op het grasveld en doen de ouders zich te goed aan witte wijn en bitterballen.
Heel laat die avond lig ik nog even naast Anne in bed. ‘Wat vond je van de avond?’ vraag ik.
Anne slaat haar arm om me heen, zucht ‘fantastisch’ en valt in slaap.
Ik kijk nog een tijdje tevreden naar de lichtgevende sterretjes op haar plafond.

Reageer op artikel:
Groep 8: het afscheidsfeest
Sluiten