Helemaal niet moe

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Je bent moe hè', zeg ik tegen Yaël. Ik kijk in een in-wit gezichtje. Ze begint te piepen. Sinds Yaël besloten heeft dat ze niet meer naar bed wil 's middags, is ze 's avonds nog vermoeider dan ze al was.

'Je moet alleen nog je pyjama en je slaapzak aan. Mama doet het zo snel mogelijk.'
Yaël stampvoet, probeert aan mijn haar te trekken, maakt klagelijke geluiden. Ze wil liggen en met rust gelaten worden. 'Ja, ik weet dat je moe bent, daarom doe ik alles zo snél mogelijk.'

Vijf minuten later ligt ze tevreden in haar bed. Eindelijk, de dag is voorbij.

Yaël weet wat het woord 'moe' betekent. Moe is dat zware gevoel, dat gevoel dat ze maar één ding wil: haar bed in. Maar moe is ook dat drukke gevoel, waarbij ze als een kangoeroe door haar hekkenbed stuitert. Moe is de wanhoop waarmee ze probeert zichzelf in slaap te wiegen. Moe is wel willen slapen, maar niet kunnen slapen. En moe is dat lekkere zondagmiddaggevoel, hangen op de bank – wat er verdacht puberaal uitziet – en samen met papa voetbal kijken, of chillen op het grote bed.

Ook voor mij heeft 'moe' veel betekenissen. De vermoeidheid die ik voel als Yaël in de instelling logeert, het lekkere gevoel als ik dan ongestoord een film kan kijken, die heerlijke ontspanning als ik in mijn bed stap in de wetenschap dat ik ongestoord kan slapen. Die lome, tevreden moeheid de volgende ochtend, na een nacht vol high res-slaap. Maar ook: de ijle vermoeidheid als ik om één uur 's nachts een luier verschoon. De moeheid vol verzet als ik om vijf uur 's nachts gegil hoor. Alle gradaties in vermoeidheid die ik de afgelopen negen jaar heb leren kennen. Nerveuze vermoeidheid, gelaten vermoeidheid, stapelmoeheid.

Honderd soorten moe, je zou er eigenlijk honderd woorden voor moeten hebben. Zoals de eskimo's volgens de overlevering honderd woorden hebben voor sneeuw – iets wat helemaal niet waar is, het zijn er maar vier of zo.

Een jaar of zes geleden heb ik besloten het woord 'moe' gedeeltelijk uit mijn taalgebruik te bannen. Het leek me voor Hanno niet zo leuk; een vrouw die elke dag wel een keer zegt dat ze moe is. Een beetje zelfcensuur doet wonderen in een relatie. In het hele leven eigenlijk. Bovendien vond ik mezelf met mijn gemoe een beetje een vervelende klaagvrouw worden. En zoals Kevin Spacey zegt in 'The American Beauty': 'Never underestimate the power of denial.' Net doen of het niet zo is, dan verdwijnt het vanzelf. Een beetje dan.

Ik probeer nog steeds uit alle macht een normaal leven te leiden, gewoon omdat ik dat wil, omdat ik ambities en verlangens heb en omdat ik het alternatief, een minileven dat draait om mijn kind, niet zo aanlokkelijk vind. Dat lukt behoorlijk goed. Soms fluit het leven me terug, en dat gaat meestal niet zachtzinnig. Zo had ik dit najaar onverklaarbare duizelingen. Stress en oververmoeidheid, volgens de huisarts. Dan doe ik even rustig aan. Of ietsje rustiger aan. Ik ben namelijk helemaal niet moe.

Reageer op artikel:
Helemaal niet moe
Sluiten