Het contact met zijn moeder

redactie 21 jun 2018 Blogs

Zondagochtend gaan onze 8-jarige pleegzoon en ik altijd fietsen. Mannen onder elkaar. Hij kan goed fietsen, maar kijkt niet verder dan zijn neus lang is. Dus moet hij voor me rijden en ben ik constant aan het schreeuwen dat-ie moet opletten. Dat rechts voorrang heeft, dat-ie zijn hand moet uitsteken als we afslaan, van die dingen. Onderweg stoppen we ergens om chocomel en koffie te drinken en als hij zich goed gedraagt dan nemen we een stuk appeltaart met twee vorkjes. De koffieshop in de buurt van de RAI vinden we gezellig, maar de appeltaart daar vindt onze Koekie niet zo lekker. ˜Celine's appeltaart is veel lekkerder,” zegt hij.

Laatst waren we bij cafe Wildschut en hun appeltaart vond hij wel bijna net zo lekker als die van mijn vrouw. Het bracht ons allebei in een tophumeur. We fietsten naar huis en kwamen langs een kerk. ˜Als je een keer naar de kerk wilt, dan moet je het zeggen,” zei ik tegen Koekie. ˜Ja, ik wil nu,” zei hij, want zijn ongeduld kent geen grenzen. We gingen naar binnen en ik gaf hem twee kaarsjes die hij mocht aansteken. Bij de eerste zei hij: ˜Die is voor mama.” Hij stak hem plechtig aan. Bij de tweede: ˜En deze is voor mijn familie, ook voor Celine.” Hij had al twee maanden geen contact meer gehad met zijn moeder. In de dertien weken dat hij nu bij ons woonde had hij een keer een nacht bij zijn moeder gelogeerd. Daarna was het stil geworden. Moeder had het even moeilijk, zoveel hadden we wel begrepen. Op het telefoonnummer dat we van pleegzorg kregen werd niet opgenomen. We kwamen niet verder dan de voicemail. ˜Mama, kusje van mij,” zei hij dan.

Wat dagen na het kerkbezoek kregen we van pleegzorg een nieuw telefoonnummer. Vrijdagavond na het eten belden we. Zijn moeder nam op. Onze Koekie begon te stralen. Het gesprek duurde wel twintig minuten. Een keer ging hij de fout in. Hij sprak haar aan met ˜je” in plaats van “u”. Maar hij maakte ook goede sier door op de piano Vader Jacob voor haar te spelen terwijl ik de telefoon erbij hield. Mijn vrouw en ik kregen daarna ook nog moeder aan de lijn. Ik vertelde haar het verhaal over de kaarsjes. Ze was onder de indruk. ˜Hij houdt heel veel van je,” zei ik. ˜Meer dan van wie ook.” ˜Dat weet ik,” zei moeder. ˜Dat voel ik. Ik denk veel aan hem. Ook zijn broertjes en zusjes denken veel aan hem.”

Onze Koekie gedroeg zich daarna alsof hij de Staatsloterij had gewonnen. Met een lach op zijn gezicht ging hij slapen. De vrouw van wie hij het meeste hield, bestond niet alleen meer in zijn gedachten, maar ook weer in het echt.

Reageer op artikel:
Het contact met zijn moeder
Sluiten