Het gesprek op school

redactie 22 jun 2018 Blogs

De dag dat mijn vrouw en ik 's middags een afspraak hadden op school met juffrouw Janneke en juffrouw Willemien, had onze 8-jarige pleegzoon buikpijn. Het ontbijt ging er met de grootst mogelijke moeite en kokhalzend in. Op weg naar school was hij extreem stil. Hadden we hem niet moeten vertellen dat we waren uitgenodigd om over hem te komen praten? Nou ja, het had geen zin om onszelf die vraag nu nog te stellen. We hadden het hem gezegd, zoals we hem alles zeggen.

Om kwart over drie zaten we in de klas met Janneke en Willemien. Na twee minuten was duidelijk dat we ons voor niks ongerust hadden gemaakt. Ze wilden gewoon graag wat meer over hem weten. Zij waren er net als wij inmiddels wel achtergekomen dat Koekie daar zelf niks over zei. Hij praat namelijk veel, maar zegt weinig. Wat we wisten, brachten we over: geen vader in beeld, moeder heeft zes kinderen, twee uit huis geplaatst, we waren zijn zoveelste pleeggezin, hij had zijn laatste halfjaar op de vorige school verpest. En het belangrijkste: mijn vrouw en ik waren er inmiddels van overtuigd dat het een goed kind was. Want dat weet je nooit. Zoals mijn vrouw dat zo mooi onder woorden kan brengen: ˜Er zit niet iets fundamenteel slechts in hem. Hij is niet evil. Of, zoals ik dat met mijn katholieke achtergrond zeg: ˜Er huist geen duivel in hem.”

Die conclusie werd door Janneke en Willemien gedeeld. Hij was druk, hield zo nu en dan andere kinderen van het werk, stond vooraan als er gedold, gestoeid en gevochten werd, kon zich moeilijk concentreren, hing graag de clown uit, maar het was een goede jongen. En hij was slim. Van binnen juichte ik. We vertelden dat hij graag naar school ging, dat hij beide juffen lief vond. Ik zei dat ik hem laatst naar school bracht en hij tegen Willemien zei dat hij koude handen had. Die pakte zijn handen in haar handen en zo bleven ze wel dertig seconden staan. Het had me tot in het diepst van mijn ziel geroerd. Janneke deed uit de doeken hoe ze met hem omgingen. Dat ze een systeem hadden bedacht met beloningen: de stickers voor als hij alle opdrachten afmaakte, dat ze dat hadden opgevoerd naar opdrachten afmaken binnen bepaalde tijd (met eierwekker) en dat de volgende stap was dat de opdrachten ook aan hogere kwaliteitseisen moesten voldoen. ˜Maak het hem maar moeilijk,” zei mijn vrouw goedkeurend. ˜Want hij is gemakzuchtig. Dus alles om hem zijn werk te laten doen is geoorloofd.” ˜En als hij druk en lastig is, mag je hem rustig achter het behang plakken,” deed ik nog een duit in het zakje.

Janneke zei ook nog dat Koekie de ene dag een grote jongen was en de andere dag een regelrechte kleuter. Hij mocht namelijk zelf de beloningsstickers kiezen en soms koos hij er een waarvan een tweejarige nog zou zeggen dat die te kinderachtig was. Na een uur en vijf minuten namen we afscheid en spraken af om na de kerstvakantie weer samen te komen. Mijn vrouw en ik waren onder de indruk van Janneke en Willemien en de moeite die ze deden om Koekie een aangenaam een vruchtbaar schoolleven te bezorgen. We hadden het getroffen en concludeerden dat het een goede keuze was geweest om hem naar de Oscar Carre School te sturen. ˜Ze zijn blij met je,” zeiden we tegen Koekie toen we thuiskwamen. Mijn vrouw keek in zijn broodtrommel en zag dat hij de hele dag niks gegeten had. Die avond, na het goede nieuws, at hij weer als een tijger. De volgende ochtend aan het ontbijt had ik een goed gesprek met hem. ˜Koekie, je zult echt je best moeten gaan doen, moeten leren om je te concentreren, niet iedereen van het werk afhouden. Je bent slim. Ze gaan je werk moeilijker maken.” ˜Waarom?” vroeg hij oprecht verbaasd. ˜Dat is toch niet leuk!”

Reageer op artikel:
Het gesprek op school
Sluiten