Het Grote Goede Moeder Examen

redactie 22 jun 2018 Blogs

'Ze wil gewoon niet deugen. Als ze nou iets harder haar best zou doen, had ze hier niet eens gezeten tussen al die malloten. Dan kon ze gewoon naar school. Neem dat praten. Hoe moeilijk kan het zijn om gewóón iets terug te zeggen als er tegen je gepraat wordt? Waar een wil is is een weg hoor. En ik zie het ook met zoiets simpels als traplopen. Ze probeert het niet eens. Ik weet zeker dat ze het kan, maar ze heeft er gewoon geen zin in.'

Dit zei ik in gedachten tegen de hulpverleners met wie ik, op Yaëls dagbesteding, het communicatieplan doornam. Niet omdat het waar is, tuurlijk niet, maar omdat ik zin had om te muiten. Om eens lekker niet die verstandige, betrokken modelmoeder te zijn. Als je kind zich niet normaal ontwikkelt, kijken er veel hulpverleners mee. En die kijken ook hoe jij het doet als ouder. Bij jou, als ouder, valt namelijk de winst te behalen: met de adviezen en handreikingen die ze geven kun jij thuis, met je kind, aan de slag.

De hulpverleners die het communicatieplan hadden opgesteld wisten heel goed waarover ze het hadden. Het plan gaf me nieuwe inzichten en de deskundigen gaven me een lading bruikbare adviezen, goeie leestips en handige websites (kijkt u zelf maar op www.ervaarhetmaar.nl). Ze boden me zelfs een 'gezinsondersteuner'. 'Niet omdat jullie het niet goed doen,' zeiden ze erbij, 'want jullie doen het al geweldig, maar om jullie nog verder op weg te helpen.' Ik mocht er rustig over nadenken, want er moest natuurlijk wel ruimte en tijd zijn.

Nou, en toen begon ik dus in gedachten een beetje te muiten. Want wáár moest ik die boeken en die gezinsondersteuner en dat voetenbadje met erwtjes – een van de speladviezen – inpassen in de rest van mijn leven? Ik bedoel, het is niet dat je niets te doen hebt als je voor een gehandicapt kind zorgt. En ik heb ook nog een baan.

Maar dat zei ik niet. Ik vond het namelijk echt goeie mensen met wie ik aan tafel zat. En ik had het gevoel dat ik altijd heb als ik met hulpverleners van Yaël praat: het gevoel of ik een examen afleg. Het Grote Goede Moeder Examen. Dus zei ik lafjes dat ik er even over moest nadenken. En ik moest het met mijn man overleggen, dat ook.

Die man had me 's ochtends in de badkamer ernstig toegesproken. 'Ik wil je wel op het hart drukken dat je je géén traject laat aanpraten,' had hij gezegd. 'Want dan gaat Yaël binnenkort twee nachtjes in de week logeren en dan hebben we eindelijk iets meer tijd voor onszelf en dan krijgen we er een traject voor in de plaats.'

'Maar ik durf nooit nee te zeggen, want dan denk ik dat zij denken dat ik geen goeie moeder ben,' had ik geantwoord. Nou ja, met deze man moest ik dus gaan overleggen over een traject met een gezinsondersteuner. Onder het eten zei ik dat ik dat voetenbad met erwtjes helemaal iets voor hem vond. Dat vond hij hilarisch.

Ik wil geen gezinsondersteuner, maar ik heb wel een boek besteld op de website van Ervaar het maar. Slaag ik misschien nog net voor dat zelfbedachte examen.

Reageer op artikel:
Het Grote Goede Moeder Examen
Sluiten