Het ideale gezin bestaat niet

redactie 22 jun 2018 ADHD

Wie een kind met ADHD en ODD heeft, weet als geen ander dat het ideale gezin niet bestaat. Simpelweg alleen al omdat jouw ideaalplaatje als ouder niet per se aansluit bij wat goed is voor het kind in kwestie.

Achterhalen waarom een kind iets wil, is dus belangrijk. Zijn motivatie is vaak logisch te verklaren en die kennis kan veel onrust voorkomen. Dat betekent niet dat ik het altijd eens ben met de voorkeur en wensen van onze oudste (of überhaupt al onze kinderen), maar mijn begrip is over de jaren heen wel gegroeid.

Joggingbroek naar school

Zo ben ik een moeder die het belangrijk vindt dat je je kleedt naar de gelegenheid. In joggingbroek naar school is was dan ook uit den boze. Want er kwam een moment dat het niet meer over een jogging- of spijkerbroek ging, maar over wel-of-niet naar school gaan. Ik zeg je, dan is de keus snel gemaakt. Dat was drie jaar geleden en inmiddels vraag ik mij af waarom ik mij daar nou zo druk om maakte? Hij ziet er fris en sportief uit en bovenal, hij voelt zich prettig in wat hij draagt. Daarnaast is het verklaarbaar, kinderen met ADHD zijn overgevoelig voor alles wat schuurt, kriebelt of ook maar enigszins strak zit. Logisch dat hij de voorkeur geeft aan die losse, zachte joggingbroek. Met de jog-jeans als fijn compromis bij feesten en partijen.

Eigen televisie op de kamer 

Een ander item waar ik overstag ben gegaan, is een televisie op zijn kamer. Het idee van kinderen onder de dertien, die wanneer ze maar willen dat apparaat aan kunnen zetten, simpelweg omdat het niet in de zitkamer staat en dus niemand stoort, vond ik altijd nogal gemakzuchtig. En al helemaal wanneer die kinderen daar vervolgens de hele dag achter blijven hangen. Met de intrede van de tablets en smartphone een nogal naïeve gedachte, maar soms heb ik moeite mijn ideaal plaatje van mijn tevreden lezende of knutselende kinderen los te laten.

Hij heeft voor zichzelf een eigen plek gecreëerd

Hoe is die televisie dan toch in de kamer van mijn elfjarige gekomen? Vanuit drie gedachtes. Ten eerste is onze oudste zeer sportief en veel buiten. We wisten dus van te voren dat we geen enorme discussies over teveel televisie gehang zullen hebben. Ten tweede heeft hij er zelf voor gespaard, hij realiseert zich dat een dergelijke aankoop niet zomaar gebeurt. Ten derde, en in zijn geval de belangrijkste, met de komst van de televisie op zijn kamer heeft hij voor zichzelf een eigen plek gecreëerd, waar hij tot rust kan komen. Daar waar hij voorheen nooit op zijn kamer zat, maar beneden in de zitkamer zijn broertje en zusje te vertellen dat ze stiller moesten zijn, trekt hij zich nu terug in zijn eigen domein.

Eindelijk weer een maaltijd zonder spanningen

Is dat niet ongezellig? Een beetje wel, ja. Maar een dwars en opstandig kind op de bank is ook geen pretje. En zijn zelf gekozen time-outs zorgen ervoor dat hij zich rustiger voelt, waardoor hij ook beter de prikkels van het gezin aankan. Eindelijk weer een maaltijd zonder spanningen, maar een gezellig gesprek. Dat hij dan na tien minuten vraagt of hij weer naar zijn kamer mag, past wederom niet in mijn ideale gezinsplaatje, maar de wetenschap dat hij die afgelopen tien minuten wel aan tafel is blijven zitten zonder de hele tijd negatief commentaar op alles te leveren, is heel veel waard. Als ik dan later boven kom en hem op zijn grote twijfelaarbed voor de televisie zie zitten, mobiel binnen handbereik, dan denk ik dat de pubertijd bij sommige kinderen simpelweg vroeg begint. Tot het moment dat hij mij aankijkt en vraagt, 'mam, kom je even bij me liggen?'

Reageer op artikel:
Het ideale gezin bestaat niet
Sluiten