Meer blogs

redactie 21 jun 2018 Blogs

Op 5 september verscheen hier mijn blog ‘Er zijn veel Koekies op de wereld’. Dat sloot ik af met de beschrijving van drie jongens die in Binding, een blad van pleegzorgorganisatie Spirit, werden voorgesteld en die op zoek waren naar een pleeggezin. Ik vroeg me daar op het einde af of het niet goed zou zijn als we Kendrich (14), Andy (15) en/of Steve (17) zouden toevoegen aan ons toch al kleurrijke gezin.

˜Deze drie Surinaams/Indonesische broers verblijven sinds een tijdje in een crisisgroep. De voorkeur is om de jongens samen in een gezin te plaatsen, maar er kan ook op de jongens apart worden gereageerd. De jongens hebben geen gedragsproblemen. Alle drie zijn ze beleefd en respectvol naar oudere kinderen en volwassenen. De jongens woonden bij hun moeder. Er was sprake van ernstige verwaarlozing. Moeder liet de kinderen dagenlang alleen thuis. Op school gaven de kinderen meerdere malen aan dat zij honger hadden, omdat er geen eten in huis was. Ook was er sprake van huiselijk geweld.

Later schreef ik in het blad J/M nog een artikel over hoe het is om pleegouder te zijn en mijmerde ik wat over het bureaucratische gedoe waarin je zo nu en dan verzeild raakt. Maar ook over het goede gevoel dat het pleegouderschap je geeft en de complimenten die je daarvoor ontvangt van mensen uit je omgeving.

Onlangs kreeg ik een lange brief van Carin die hierop reageerde. Daar wil ik graag wat uit citeren.

‘Wat heerlijk om te lezen dat ook jullie als pleegouders de organisatie beleven als een “uit de kluiten gewassen circus”. Maar ook dat vooral het gevoel van plezier om het kind en het pleegouderschap overheerst. Bij ons is dat net zo. Ik, Carin, moeder van 2 volwassen zelfstandig wonende dochters, en Robin, (stief)vader van diezelfde meiden, mogen nu al bijna 10 jaar zorgen voor het liefste en mooiste jongetje van de hele wereld, onze verslaafd geboren Joey.

Ruim 6 maanden geleden besloten wij om Kendrich, Andy en Steve er gezellig aan de keukentafel bij te nemen. En opnieuw werden we deel van het bekende circus. We moesten opnieuw gescreend worden en dat terwijl we al 10 jaar pleegzorg doen met iedere 6 weken een bezoek van een pleegzorgwerker. Er moest weer een risicoprofiel gemaakt worden, een verliesbalans en nog meer bureaucratisch geneuzel. Bijna gaven we op, maar besloten door te gaan. Want we deden het voor de kinderen en waren gelukkig al helemaal op de hoogte van de werk- en denkwijze van deze organisatie. Toen bleek dat wij geschikte aspirant pleegouders waren (gelukkig maar voor Joey want die heeft ons al 10 jaar) volgde er weken van overleggen met allerlei hulpverleners. Dus weer veel vrije uren opnemen. Na 2 maanden was er dan eindelijk de ontmoeting met de jongens.

Deze 3 zaten al 8 maanden in een crisisopvang. Deze opvang is geschikt voor een verblijf van hooguit 3 maanden! Na bijna een jaar strenge regelmaat in de spoedopvanghuizen waren de jongens inmiddels overtuigd van het feit dat de hele situatie hun “schuld” was. Het kwam niet bij ze op om de onmacht van hun ouders als zodanig te ervaren. Hulpverleners blijven ook maar excuses maken voor ouders onder de noemer “het zijn toch je ouders”. En als de kinderen dan eindelijk iets durven te kiezen zoals “ik wil niet mee met mijn moeder na 2 uur op haar gewacht te hebben”, wordt er enorm op ze ingepraat dat moeder zo haar best doet. Bij kleine kinderen hebben wij dat beroep doen op hun loyaliteit altijd al discutabel gevonden, maar bij pubers is het ongehoord en schadelijk voor hun gevoel van eigenwaarde. Wij verbazen ons tot op de dag van vandaag over de rol van de biologische ouders en hoe omzichtig er met hen wordt omgegaan.

Toen ik ze de laatste week van november op vrijdagmiddag na mijn werk op ging halen om definitief bij ons te komen wonen, was de eerste vraag: hoe lang mogen we bij jou blijven? Al mijn kinderen krijgen steevast het antwoord, tot je 32ste maar eerder is natuurlijk altijd goed. Kendrich merkte meteen op dat Spirit maar betaalt tot zijn 18e verjaardag. Ik zei hem dat ik het niet doe voor het geld, dat hij mij op zijn 18e hard nodig zou kunnen hebben als hij gaat studeren en dat er dus tot zijn 32e plaats is bij ons, maar… lachend, eerder mag natuurlijk altijd. Hij lachte niet maar was ontroerd en opgelucht, er viel een last van zijn schouders en dat op je 14e.

Juist pubers hebben zo’n behoefte aan een vaste plek en zekerheid. Wij merken dat er een vooroordeel bestaat over pubers en pleegzorg opvang. Die kinderen zouden lastig zijn en daarom uit huis gehaald worden, maar kinderen komen in de opvang terecht omdat ouders falen. Alle kinderen, ook jongvolwassenen, verdienen het te ervaren dat je zelf een keuze kunt maken in wat voor volwassene je wilt worden.

Het is misschien zelfs wel eenvoudiger om deze leeftijdsgroep op te vangen. Je kan ze betrekken bij de beslissingen die over hun hoofd gemaakt worden, ze bewust maken van wat de mogelijkheden zijn, waar de hulpverlening je moet helpen en waar je mag besluiten je eigen plan te trekken. Voor ons als pleegouders heerlijk om te beseffen dat al onze ervaring maakt dat we nog sneller praktische dingen gedaan krijgen, voor onze pleegzoons heerlijk om te ervaren dat er volwassenen zijn die misschien niet blij worden van je schoolverzuim maar toch onvoorwaardelijk voor je staan en mee zoeken naar oplossingen. Eindelijk eens niet denken dat alles jouw schuld is, je mag er gewoon zijn.

Een eenvoudig schouderklopje doet ieder mens goed. Dus iedereen op verjaardagen, in de buurt, op school of zelfs gewoon in een winkel die ons prijst om ons pleegouderschap maakt dat we ons gesteund voelen. Heel vreemd, want het voelt als de normaalste zaak van de wereld. Maar ik zou liegen als ik niet heel trots als blanke moeder met 4 bruine jongens door de straat wandel en vurig hoop dat iedereen ziet dat dat mijn mooie jongens zijn.’

Tot zover Carin. Later zal ik hier nog wel eens terugkomen op haar avonturen en op haar jongens. Maar de komende weken zal het weer over Koekie, onze 10-jarige pleegzoon, gaan. Na periodes waarin het vaak helemaal niet top ging, blijft dezer dagen het goede nieuws zich opstapelen. Vorige week haalde hij namelijk, drie dagen na zijn geweldige rapport, ook zijn zwemdiploma C.

Reageer op artikel:
Meer blogs
Sluiten