Het journaal moet uit, Yaël heeft er last van

redactie 22 jun 2018 Blogs

Ik heb een lijntje met Yaël. Dat klinkt misschien een beetje hoogdravend en riekt naar hoogsensitieve nieuwetijdskinderen met een indigo-aura, maar het is echt zo, ik heb echt een lijntje met Yaël.

Yaël is vaak overprikkeld. Ze is autistisch en ze heeft, zoals dat heet, een sensorische integratie-stoornis: ze verwerkt prikkels anders dan normale kinderen. Vooral van geluiden raakt ze makkelijk overprikkeld. Het gekke is dat ik het 'hoor' als geluiden haar te veel worden. Dan zit ik 's ochtends naast haar naar het journaal te kijken en dan lijkt het ineens of de geluiden keihard binnenkomen. Net alsof ik alles hoor zoals Yaël het hoort. En dan zeg ik abrupt tegen Hanno, die de afstandsbediening beheert: 'Het journaal moet uit, Yaël heeft er last van.'

Stilte, rust. En dan draait Yaël haar hoofd naar me toe en lacht ze: ik had gelijk. Als Yaël er niet is, heb ik dat nooit – ik ben meer van het type dat nog rustig een boek kan lezen in een volle metro.

Ik weet natuurlijk helemaal niet of ik op die lijntjes-momenten echt waarneem wat Yaël waarneemt of dat de verklaring veel prozaïscher is: misschien heb ik onbewust al allerlei signalen gezien die wijzen op overprikkeling en leef ik me gewoon erg in. Maar goed, ook dan heb ik een lijntje met haar.

Die sensorische integratie-stoornis is gelukkig iets waar steeds meer aandacht voor komt. Yaëls oude fysiotherapeute is er al heel lang mee bezig en van de week kregen we via de dagbesteding een rapport van een zogeheten SI-therapeute. Wat een eye-opener was dat zeg. Hanno en een van leidsters op de groep hadden vragenlijsten ingevuld en de SI-therapeute was ook zelf gaan kijken. Haar conclusie was dat Yaël zowel last had van overprikkeling als onderprikkeling. Dat laatste was nieuw voor mij.

Overprikkeld raakt ze vooral van geluiden. De onderprikkeling is lichamelijk: Yaël ervaart te weinig prikkels in haar lichaam, waardoor ze heel druk gaat doen om prikkels te creëren of juist wegzakt in wazigheid. Soms lees je iets waardoor je alles veel beter begrijpt. Het drukke gedrag interpreteerde ik als overprikkeling, terwijl dat dus ook onderprikkeling kan zijn, geheel afhankelijk van de situatie. Wat is een kind als Yaël toch een puzzel.
In het rapport staan ook allerlei strategieën om Yaël alert en 'in haar lichaam' te houden: onder meer wandelen, springen op de trampoline en 'diepe druk' uitoefenen: haar stevig vastpakken en masseren.

Daar was dat lijntje weer. Al zolang ik me kan herinneren geef ik Yaël 'diepe druk', ook toen ik nog niet wist wat dat was. Na het douchen wrijf ik haar stevig droog met de handdoek, ik masseer vaak haar ruggetje en ik strijk over haar hoofd op een manier die je eerder 'duwen' kunt noemen.

Ik ken Yaël natuurlijk al wat langer. Maar in het rapport staan ook veel dingen die ik nog niet deed. Yaël aanraken als ik tegen haar praat. Dat doe ik lang niet altijd. Ik roep ook vaak dingen naar haar vanuit de keuken als ik daar toevallig ben. Soms zit ik gewoon even op mijn eigen lijn. Maar daar werk ik aan.  

Reageer op artikel:
Het journaal moet uit, Yaël heeft er last van
Sluiten