Het meisje heeft vermoedelijk nog nooit een Yaël ontmoet

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het is druk in de Amsterdam-Zuidse kinderschoenenwinkel. Voor de deur staat een hele rij bakfietsen en binnen wemelt het van de kinderen.

Ik besluit het er toch op te wagen. Het wordt al mooi weer en Yaël móét nieuwe zomerschoenen omdat haar voeten weer flink gegroeid zijn.

Binnen moeten we even op onze beurt wachten. Yaël vindt het hier leuk: ze rent grommend door de winkel en pakt af en toe een schoen, die ze dan ook weer snel laat vallen. Ik loop achter haar aan en zet de schoenen weer netjes terug. Ik heb het gevoel dat ze zich de winkel herinnert van de vorige keren, dat ze weet wat er gaat gebeuren. De moeders letten niet zo op ons, die zijn vooral met hun eigen kinderen bezig, maar ik zie dat de andere kinderen Yaël uitvoerig bestuderen.

We zijn al snel aan de beurt. Gelukkig, want ik wil Yaël niet te lang in de winkel houden: veel te veel prikkels. Snel zeg ik wat we zoeken. ‘Ik wil graag twee paar schoenen voor de zomer. Eén paar sandalen en één paar dichte schoenen. Yaël is gehandicapt en loopt wat onhandig en houterig. Het is daarom belangrijk dat de schoenen een soepele zool hebben, en een stevige hiel.’ Ik wijs een paar schoenen aan die ik mooi vind en die me geschikt lijken. De winkelbediende komt met nog andere leuke suggesties.

Uit mijn ooghoeken zie ik een discussie over de schoenkeuze: meisje moet kiezen tussen déze twee paar schoenen en anders krijgt ze niets. Ik denk terug aan mijn eigen jeugd, waarin de keuze ging tussen een paar lichtbruine sandalen en een paar donkerbruine sandalen. Ik wilde eigenlijk lakschoenen, omdat ik als kind best een wansmaak had, maar ik koos gedwee de minst lelijke, en ik  hoopte dan maar dat ze op school niemand zouden opvallen.

Op sommige momenten is een gehandicapt kind reuze makkelijk. Geen discussies, geen gedoe, ik kies gewoon Yaëls schoenen en de kinderen in haar klasje kunnen toch niet praten, laat staan pesten.

Yaël vindt het pasritueel reuze interessant. Ze werkt opvallend goed mee. Ik kies een paar rode schoenen met een bandje over de wreef en een zilveren randje, en een paar taupe-kleurige sandalen, met een grote bloem erop. Yaël lijkt verguld met mijn keuze. Ze gromt en fladdert uitbundig als ik haar de nieuwe schoenen laat zien.

We lopen naar de kassa en ik bereid me voor op de actie ‘afrekenen en tegelijkertijd Yaël bij me houden’. En dan gebeurt het. Bij de kassa staat een meisje dat ongeveer net zo oud is als Yaël. Yaël ziet het meisje, gaat vlak voor haar staan, kijkt haar indringend aan en gromt nog maar eens hard, met haar handjes in de lucht. Het meisje deinst angstig terug. We rekenen snel af, waarbij Yaël nog even de mand met plastic beestjes, waarvan de kinderen er bij hun aankoop eentje mogen uitkiezen, van de toonbank maait. Het meisje slaat het vanuit een hoekje gade. Ze kijkt nog steeds een beetje bang.

Op de bakfiets naar huis voel ik me verdrietig. Yaël vindt andere kinderen zó interessant. En opvallend genoeg heeft ze vooral belangstelling voor normale kinderen. Of althans, kinderen die minder gehandicapt zijn dan zij. De zeldzame keer dat ze met een normaal kind in aanraking komt, gedraagt ze zich veel socialer dan anders. Zoekt ze oogcontact, zoekt ze de nabijheid van het andere kindje. Maar normale kinderen weten niet goed wat ze met Yaël aan moeten.

Het meisje in de winkel kan er natuurlijk ook niets aan doen. Die heeft vermoedelijk nog nooit een Yaël ontmoet. En toch heeft het iets droevigs.

Toen we een paar jaar terug op zoek waren naar een geschikte plek voor Yaël, stuitte ik op een basisschool in Amstelveen. Deze school had, naast alle normale klassen, één klein ZML-klasje. Dit klasje had zijn eigen programma, maar op gezette tijden, zoals bij een weeksluiting, deed het mee met de andere kinderen. Het was een heel mooi initiatief. De normale kinderen kwamen op een natuurlijke manier in aanraking met gehandicapte kinderen en andersom.

ZML-onderwijs was helaas te hoog gegrepen voor Yaël. Het werd een kinderdagcentrum. Een heel goed kinderdagcentrum, midden in de stad, tussen de normale mensen. Maar in zekere zin toch een reservaat.

Reageer op artikel:
Het meisje heeft vermoedelijk nog nooit een Yaël ontmoet
Sluiten