Het schattige is er wel een beetje af

redactie 21 jun 2018 Blogs

Het was een feestelijke dag vrijdag. Donderdag was bekend geworden dat de bezuinigingen op het persoonsgebonden budget en het passend onderwijs in het Wandelgangenakkoord afgezwakt zouden worden. Voor veel ouders een grote opluchting.

Vandaag kreeg vriendin en collega-moeder Maaike bovendien een lintje vanwege al haar goede werken voor 'onze' kinderen. Maaike heeft het afgelopen jaar onder meer gevochten tegen de bezuinigingen op de speciale epilepsiescholen in Nederland. Ze bivakkeerde heel vaak in Den Haag, onderhield gezellige en ongetwijfeld ook minder gezellige contacten met verschillende Kamerleden, Ton Elias en Jeroen Dijsselbloem dienden, mede door haar inspanningen, twee moties in en de scholen hoefden uiteindelijk minder te bezuinigen.

Daar stond Maaike op het podium, te luisteren naar een eindeloze opsomming van al haar vrijwilligerswerk. Haar scherpe verstand zet doctor ingenieur Maaike al jaren in voor epilepsiekinderen, hun ouders, en, nou ja, de maatschappij. Naast haar stonden haar man en haar zoon Bram, die altijd een helm op moet vanwege zijn vele aanvallen. Ik stond achter in de zaal, met nog wat moeders en familie en vrienden van Maaike. Ik was zo trots op haar!

Na de uitreiking maakte ik een praatje met een van de collega-moeders. Haar zoon is al 17, een jaar ouder dan Bram. 'Mensen reageren heel anders op hem dan vroeger,' zei ze. Ja, dat kon ik me wel voorstellen, antwoordde ik. Het schattige is er wel een beetje af inmiddels.

Ik keek naar Bram, een lange lijs. Eindeloze armen en benen, kwijl op zijn kind, hoekige motoriek en zo'n typische overslaande puberstem. Toen we aan kwamen lopen had Bram me innig omhelsd. Ik vond hem nog steeds schattig, maar ik ken hem en ik ben vertrouwd met de Brams van deze wereld. Ergens begreep ik wel dat anderen hem misschien minder aandoenlijk vonden.

's Middags haalde ik met de bakfiets mijn eigen lijs van haar kinderdagcentrum, nog geen 7 en al 1.32 lang. Ze had een kartonnen kroon op, alvast voor Koninginnedag. En ik dacht wat ik altijd denk als ik haar bespied door de ramen van haar klasje: wat is ze toch schattig. Ik ben eraan gewend dat bijna iedereen Yaël lief en schattig vind. Soms schrikken onbekenden even als ze begint te grommen en fladderen of vreemde klanken uitstoot. Maar meestal verschijnt er meteen daarop een glimlach op hun gezicht: wat een lief en schattig meisje. Ik denk dat Yaël voelt dat mensen haar vertederend vinden.

Ik vroeg me ineens af hoelang die schattigheid nog zou meegaan en, vooral, wat er dan voor in de plaats zou komen. Zouden mensen in de schrik blijven hangen? Zouden ze terugdeinzen als er een grommende puber van 1.80 op ze afliep? Zouden ze bang zijn dat Yaël vlekken op ze maakte of  beet? Ik ken de grotere versies van Yaël en ik kan nog steeds het pure en lieve in ze zien, maar hoe is dat voor buitenstaanders?

Gisteren was het Koninginnedag. Yaël mocht haar nieuwe zomerschoenen aan. Ze ging met Hanno even naar de vrijmarkt in de buurt. Overweldigd door alle indrukken liet ze zich op een kleed met speelgoed vallen. Ze begon verwoed over het kleed te kruipen. 'Ga maar staan,' zei Hanno een beetje gegeneerd. Hij probeerde haar overeind te helpen, zonder op de verkoopwaar te gaan staan. Yaël had al een speelgoedgeval met hout en elastieken in haar mond. Ze was nu languit op haar buik op het kleed en de spullen gaan liggen. 'Haal dat maar uit je mond,' probeerde Hanno nog. Hij trok het ding uit haar mond en wilde het onopvallend terugleggen. De verkoopster liep naar Hanno toe, lachte vertederd en zei: 'Ah joh, neem maar mee. Het is goed zo.'

Dus kwam Yaël even later het huis in gewandeld, zwaaiend met haar gratis trofee, zich van geen kwaad bewust. Ik vond haar weer allerschattigst. En gelukkig stond ik nog niet alleen in die opvatting. 

Reageer op artikel:
Het schattige is er wel een beetje af
Sluiten