Het stormt weer in Koekie's hoofd

redactie 21 jun 2018 Blogs

‘Dit was een rare dag, jongen,’ zeg ik tegen Koekie, onze 11-jarige pleegzoon. We fietsen op woensdagavond terug van twee wedstrijden honkballen en ik zet de hoogtepunten van deze dag op een rij. ‘Vanochtend op school ben je de klas uitgestuurd, net word je vanwege klieren en niet opletten op de reservebank gezet. Hoe komt dat? Waarom doe je zo?’

In plaats van te antwoorden op mijn vragen, gaat hij er als een speer vandoor op zijn fiets totdat hij honderd meter voorsprong heeft. Het duurt een paar minuten voor ik hem heb ingehaald. Dan stel ik dezelfde vragen in andere bewoordingen. Deze keer knijpt hij in de remmen, laat zich afzakken en gaat dertig meter achter me rijden. Dit ritueel herhaalt zich een paar keer.

Vorig schooljaar was de absolute top. In Nancy troffen we voor het eerst een juf die Koekie aan het leren kreeg. De klik was zo goed dat hij, toen de zomervakantie naderde, toetsen begon te verprutsen in de ijdele hoop dat hij zou blijven zitten; nog een jaar juf Nancy graag. Daar trapte niemand in. Dit schooljaar begon hij bij juf Wendy, die echter vanwege vervelende privéomstandigheden al halverwege de eerste week moest afhaken. De school was gedwongen noodverbanden aan te leggen. De ene dag juf X, de andere juf Y en als X en Y niet konden dan werd het juf Z. Voor Koekie riep dit vast en zeker herinneringen op aan zijn bizarre tocht langs pleeggezinnen en crisisopvang.

Als je niet weet wie er morgen voor je zorgt dan is er geen enkele reden om vandaag je best te doen. Voor wie zou je dat doen? Waarom?

Dagen op rij is hij uit de klas gestuurd. ‘Waarom nu weer?’ vroegen mijn vrouw en ik. ‘Weet ik niet,’ antwoordde Koekie. ‘Heb niks gedaan.’

Mijn vrouw en ik praten er veel over. Moeten we vragen of hij naar een andere klas mag? Mijn vrouw zegt ja. Ik zeg: heb geduld, geef de school kans orde op zaken te stellen. ‘Dat kunnen we ons niet permitteren,’ zegt mijn vrouw. ‘Hij is al twee jaar kwijt geraakt. Hij moet een jaar inhalen, niet nog een jaar extra achterop raken.’ Koekie zelf kunnen we hier niet zinvol over raadplegen. Hij zit weer in die fase dat hij zich de blaren op de tong babbelt, maar dat er geen zinnig woord uitkomt als we hem vragen wat er nou precies aan de hand is en wat er allemaal in zijn hoofd omgaat. ‘Verveel je je op school? Is het te makkelijk?’ proberen we. Tevergeefs.

We besluiten nog maar, noodgedwongen, even geduld te hebben.

Maar het is wel klote dat dit gebeurt. De school was een baken van rust en is nu een bron van onrust. En we zitten toch al in woelige tijden. Want komend weekeinde ziet Koekie voor het eerst sinds heel lange tijd zijn moeder weer. Het maakt hem zenuwachtig. Hij weet ook dat er een onderzoek voor de deur staat van de Kinderbescherming. En op onderzoeken volgen rechtszaken. En rechtszaken kunnen veranderingen betekenen. Het is gewoon te veel. Voor mijn vrouw en mij is het al ingewikkeld, voor het kleine, volle hoofd van Koekie is het een regelrechte overdosis, een storm die op het punt staat een orkaan te worden.

Reageer op artikel:
Het stormt weer in Koekie's hoofd
Sluiten