Het was vroeger niet beter

redactie 21 jun 2018 Blogs

Afgelopen maanden heb ik aan een boek gewerkt over mijn stiefmoederschap. Het ligt dit najaar in de boekhandel. Ik vertel hoe het mij vergaan is als stiefmoeder van begin tot nu en het leek mij leuk om mijn stiefkinderen een soort van te interviewen voor het nawoord. Zodat zij de kans krijgen om ook te vertellen wat zij vinden en hoe zij het ervaren hebben.

Daar kan ik kort over zijn.

Ze hebben geen herinnering aan hoe het was voor mijn komst – ze waren 3 en 5. Ze hebben ook geen herinneringen aan mijn komst. Bij mijn eerste voorzichtige vragen in die richting ving ik bot en toen ik ging doorvragen bleken ze zich bar weinig te herinneren van heel veel dingen. Het was vroeger niet beter, ze weten er niets meer van. Van de eerste vakantie – of de tweede of de derde – van ons huwelijk, de geboorte van hun zusje. Overdrachten, huilbuien, grapjes en gewoonten. Tabula rasa.

Ik ben zelf behept met een heel goed geheugen en mijn mond viel open van verbazing. Het geheugen vormt zich volgens mij door over dingen te praten vlak nadat je ze hebt beleefd en door erop terug te komen. Door ze te fotograferen en dan samen nog eens naar de foto’s te kijken. Ik kan me maar zo voorstellen dat wij, hun ouders en de stiefouders, in de beginperiode weinig aan hun geheugenvorming hebben gedaan. Voorstelbaar.

‘Weet je nog dat papa en mama bij elkaar waren? Dat is nu niet meer zo, hè, maar weet je nog hoe we altijd aan tafel zaten met elkaar?’ Typisch een gesprek dat je niet gaat voeren als je net uit elkaar bent en met andere partners bent verdergegaan. Dan wil je vooral dat de kinderen wennen aan de nieuwe situaties. De kinderen moesten waarschijnlijk zoveel wennen dat ze vergeten zijn om zich het geheel te herinneren. Ze hadden geen tijd denk ik om zich de nieuwe situaties goed in te prenten. Ze gingen als lieve shapeshifters, als barbapapa’s, van hun ene gezin naar het andere en ze bleven nergens aan haken. Geen herinneringen.

Ik heb in mijn boek in ieder geval de geschiedenis van ons stiefgezin beschreven, vanuit mijn eigen perspectief. Gelukkig heb ik ons leven sinds we samenzijn ook goed gefotografeerd en ingeplakt. Nou ja, bijna ingeplakt, ik loop maar twee jaar achter. Vooral mijn stiefdochter vindt het leuk om naar haar eigen verworven geschiedenis te kijken. ‘Oh ja, toen waren we daar’ en ‘wat waren de poezen toen nog klein’ en ‘moet je kijken!’ Ja, moet je kijken.

Ze zei dat ze zich geen leven meer zonder mij kan herinneren. In haar herinnering ben ik er altijd geweest. Dat trof me.

Ik zal ze voor het nawoord vragen wat ze nu van de situatie vinden, hoe ze het vinden om een stiefmoeder en stiefvader te hebben. De voors en de tegens. Ze zijn al lekker aan het puberen dus het zal ze niet aan een mening ontbreken. Van mij mogen ze lekker spuien, maar het kan zijn dat ze niet zo gek veel te vertellen hebben over die stiefouders omdat ze niet beter weten.

Reageer op artikel:
Het was vroeger niet beter
Sluiten