'Het zijn jouw kinderen toch niet?'

redactie 22 jun 2018 Blogs

Soms struikel ik over de gedachte of mijn stiefkinderen nou wel of niet mijn kinderen zijn. Het zijn ook mijn kinderen is meestal de conclusie en dat is ook zo, omdat ik van ze hou en voor ze zorg. Maar het is duidelijk dat ik daar als stiefmoeder mee worstel, heb geworsteld, zal worstelen. Ik doe dat niet alleen, mijn omgeving doet het ook en zodra iemand er een uitspraak over doet, word ik boos. Omdat mijn stiefmoederschap niet zomaar simpel in een uitspraak te vatten is.

Het is net alsof ik weer een puber ben en ruzie met mijn vader heb. Als een vriendin dan in een stroeve poging mij tegemoet te komen zei dat mijn vader een rotzak was, werd ik woest. Als iemand mijn vader een rotzak moest vinden dan was ik dat zelf – verder mocht niemand er iets over zeggen. Mijn vader, mijn conflict, afblijven. En zo is het met mijn stiefkinderen ook.

Het is een wankel evenwicht en ik balanceer graag zelf. Ik laat me daarbij niet leiden door mijn omgeving, wel afleiden. Want dan zegt iemand op een feestje: ˜Het zijn toch niet jouw kinderen? Hoezo is je man er dan niet 's avonds om voor ze te koken, wat doen die kinderen bij jou als hij aan het werk is?' En dan ben ik echt gekwetst. Wij vormen een gezin zeg ik dan, ook als mijn man moet werken. Natuurlijk kook ik voor die kinderen en we hebben het heus gezellig samen, al vindt iedereen het jammer dat papa er niet is. Maar als mijn man een heel weekend met vrienden op pad is, ruilen we toch meestal een weekend om. Zo lang zonder papa is een beetje maf en voor mij wat zwaar.

Op andere momenten snappen mensen niet goed waarom ik af en toe tijd voor mezelf opeis en een pauze wil van het gezin. ˜Het zijn toch ook jouw kinderen, dan kan je toch niet zomaar je snor drukken?' Nee, niet zomaar, nee, ik voel me dan schuldig en het hele gezin schittert door afwezigheid. De helft van de tijd vraag ik me dan af wat ze aan het doen zijn en of ze lol hebben.

Ik weet eigenlijk niet wat mijn moeder antwoordt als iemand haar vraagt hoeveel kleinkinderen ze heeft. Ik weet wel dat ze niet standaard op alle verjaardagen verschijnt. En mijn stiefkinderen ook niet op die van haar. Het is maar net hoe de verjaardagen in de agenda vallen.

We gaan meestal met zijn vijven op vakantie, maar een enkele keer ook een week met z'n drieen en dan zie ik de wenkbrauwen alweer omhoog gaan. Ik help de kinderen met hun huiswerk en hun bijles, maar spreek nooit een leerkracht, omdat ik niet meega naar de gesprekjes. En dat hoeft ook niet, ze hebben twee ouders die samen naar die gesprekken gaan.

Aan, uit. Wel, niet. Soms zet ik het zelf aan en uit. En op andere momenten bepalen anderen dat voor mij. Ik heb daar geen commentaar van anderen bij nodig. Vragen zijn altijd welkom, dan kan ik uitleggen hoe ontzettend grijs het allemaal is.

Reageer op artikel:
'Het zijn jouw kinderen toch niet?'
Sluiten