Hier loop ik niet voor weg

redactie 21 jun 2018 Blogs

Wat zeg je als moderne manager wanneer je er een potje van hebt gemaakt? Of als de organisatie onder jouw weinig bezielende leiding fout op nalatigheid stapelt? En als dan de vraag zich opdringt of je niet beter kunt opstappen? Maar als je toch liever niet je baantje kwijt wilt? Dan zeg je ferm: 'Ik loop hier niet voor weg.' Dat zei de bestuurder van de Groningse gehandicapteninstelling Novo zaterdag in NRC Handelsblad.

Het was me al eerder opgevallen. 'Hier loop ik niet voor weg' is het nieuwe 'ik neem mijn verantwoordelijkheid'. Vroeger betekende 'je verantwoordelijkheid nemen' dat je je fouten erkende en accepteerde dat die gevolgen hadden: het verlies van een baan of politieke functie. Dan stapte je op. Tegenwoordig betekent 'je verantwoordelijkheid nemen' dat je stevig in het pluche blijft om 'je fouten te herstellen'. Ook als die onherstelbaar zijn.

In een van de vestigingen van Novo kwam ruim een jaar geleden een verstandelijk gehandicapte vrouw om het leven door verstikking. Nieuwsuur zond vorige week beelden uit waarin te zien is hoe begeleiders de vrouw in de 'chill-outkamer' minutenlang tegen de grond gedrukt houden om haar rustig te krijgen. De vrouw overleed.

De Inspectie voor de Gezondheidszorg stelde een onderzoek in en daaruit bleek dat er bij Novo veel mis was. Op de groepen stonden ongekwalificeerde medewerkers en die pasten, in strijd met de regels en zonder dat ze daarin getraind waren, zogeheten vrijheidsbeperkende maatregelen toe. Dwangmaatregelen, zoals fixatie en afzondering, werden niet bij de Inspectie gemeld, zoals dat hoort. En dat zijn nog maar een paar van de kritiekpunten. Het bestuur moest voor verbetering zorgen, maar een jaar later is het bij Novo nog net zo'n zootje. Het bestuur ontbeert visie en beleid, concludeerde de Inspectie. Nou, en meneer Van der Pol loopt er dus niet voor weg dat hij geen beleid en visie heeft, al eist de centrale familieraad van de instelling inmiddels ook dat hij en zijn medebestuurder opstappen, zo vertelde de voorzitter afgelopen dinsdag in Nieuwsuur. Dat begrijp ik wel van de familieraad. Toen ik de beelden zag dacht ik: het zal je kind maar wezen. Of je zusje.

De bestuurder en zijn rechterhand zeggen nu dat de patiënt had moeten worden doorverwezen naar een gesloten instelling. Maar ze zeggen ook dat de procedures netjes gevolgd zijn, wat een beetje vreemd is als er een dode is gevallen. Dwangmaatregelen. Zouden die in Yaëls instelling ook wel eens toegepast worden? En worden die dan wel gemeld? Wordt er wel eens een kind met meer mensen in bedwang gehouden? Zijn daar trainingen en protocollen voor? Tijdens de volgende vergadering van de cliëntenraad ga ik er toch maar eens naar vragen. Vertrouwen is goed, controle is beter, nietwaar? Ik weet wel dat in de nieuwe vestiging van haar instelling een zogeheten chill-outroom komt. Toen de locatiemanager dat voor de zomer vertelde op een ouderavond, klonk het op verschillende plaatsen in de zaal: 'Een isoleer, dus.' Gehandicaptenouders hebben geleerd de dingen te benoemen zoals ze zijn en stellen daarom zelf ook prijs op directheid.

Meteen maar eens vragen of er dan ook beleid komt voor die 'chill-outroom'. Wie wel eens een psychiatrisch patiënt gesproken heeft, weet hoe ingrijpend een verblijf in de isoleercel is. Begrijpelijk: niets gaat denk ik zo in tegen de menselijke natuur als gedwongen afzondering. Ik volg de Novo-zaak met argusogen en intussen prijs ik me gelukkig dat ik een kind heb dat nooit 'flipt'. En dat dus ook nooit overgeleverd is aan slecht uitgevoerde dwangmaatregelen. 

Reageer op artikel:
Hier loop ik niet voor weg
Sluiten