Hij vertelt alles door

redactie 22 jun 2018 Blogs

Op donderdag wordt onze achtjarige pleegzoon meestal van school gehaald door mijn schoonmoeder. Die is 80, klein, heeft wit haar, is goed ter been en geestelijk nog in topvorm. Ze weigert te accepteren dat ze een leeftijd heeft bereikt waarop ze het wat rustiger aan zou mogen doen. Ze reist veel, leest veel, bezoekt toneelstukken, films en concerten, maakt nog documentaires en leest individueel met kinderen op een basisschool. Nadat onze Koekie haar een kwartier kende, noemde hij haar oma. Hij kust haar graag. Voor niemand heeft hij zoveel respect als voor haar, is mijn inschatting.

Als duo zien ze er schattig uit: het kleine witte vrouwtje en het kleine zwarte jongetje. Maar daar gaat het nu even niet over. Meestal kookt oma op die donderdag voor ons. Zo ook deze dag. Om kwart over zes, nadat ik uit mijn werk ben komen fietsen, wandel ik vrolijk en nietsvermoedend de keuken van mijn schoonmoeder binnen. ˜Zo, zegt ze. ˜Dus jij vindt me oud en lastig en boos. Ik zwijg, weet nog niet waar deze opmerking vandaan komt. ˜Dat vertelde Koekie. Had jij tegen hem gezegd, vervolgt ze. Ontkennen heeft geen zin. Ik had hem de vorige avond voor het slapen gaan gezegd dat oma hem zou ophalen van school, dat hij aardig moest zijn, dat hij moest luisteren. Want oma was oud, werd wat lastiger en was de laatste maanden een stuk bozer dan daarvoor. ‘Dat klopt mop, zei ik, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was (ik spreek haar afwisselend aan met haar naam, ˜lekker ding en mop). ˜Dat heb ik hem verteld. Omdat het zo is.

Je bent echt lastig de laatste tijd en sinds er hier in de buurt weer een winkel verdwenen is en er een yuppenrestaurant voor in de plaats gekomen is, verkeer je in een bijna constante staat van woede.â Zo, dat was eruit. Voor het gemak liet ik maar even weg dat ze mij ook voortdurend op mijn donder gaf voor dingen die ik niet goed deed in het opvoeden en verzorgen van Koekie. Als ik daar bij mijn vrouw over klaagde, zei die:˜Vervelend, maar ze bedoelt het goed. En zo was het. Het werd verder nog een heel gezellig etentje.

Maar goed, de wijze les die ik deze donderdag leerde, was dat alles wat ik tegen Koekie zei verder verteld kon worden. Dat doet hij niet om mij te naaien – hoop ik – maar omdat hij het ziet als vergaarde kennis die hij graag deelt met anderen. Dit nieuwe inzicht gaf me enkele mogelijkheden: tegen Koekie zeggen dat-ie iets niet verder mocht vertellen, op mijn woorden passen of gewoon zo doorgaan en daar de consequenties van dragen. De keuze was snel gemaakt.

Een kind zwijgplicht opleggen is niet netjes en lijkt me opvoedkundig volstrekt waardeloos. Op mijn woorden passen is theoretisch een optie, maar dat zit helaas niet in me. Dus werd het de laatste mogelijkheid. Ik blijf in zijn gezelschap praten zonder handrem. Het gaat me nog vaak in de problemen brengen, maar ik zal als een grote jongen op de blaren zitten.

Reageer op artikel:
Hij vertelt alles door
Sluiten